10 Οκτ 2006

ΝΟΜΠΕΛ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ

Η απονομή του Βραβείου Νόμπελ για τα Οικονομικά στον Εντμουντ Φελπς εξέπληξε μόνο για έναν λόγο: διότι δόθηκε με καθυστέρηση σε έναν επιφανή ακαδημαϊκό δάσκαλο που το εδικαιούτο. Σε κάθε περίπτωση, το έργο του 73χρονου σήμερα καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης στα μακροοικονομικά είναι πολύ μεγάλο, αν και οι περισσότεροι τον θυμούνται για τη θεωρία τού «φυσικού επιπέδου ανεργίας» και για την καμπύλη τού Φίλιπς. Υπενθυμίζουμε ότι φυσικό επίπεδο ανεργίας θεωρείται εκείνο που είναι συμβατό με τη μη επιτάχυνση του πληθωρισμού και δεν είναι σταθερό, αλλά αυξάνεται ή μειώνεται ανάλογα με τις προσδοκίες που υπάρχουν για τον πληθωρισμό και άλλες μεταβλητές, π.χ. το δημογραφικό. Η καμπύλη τού για Φίλιπς δείχνει ότι, βραχυχρόνια, η σχέση του πληθωρισμού με την ανεργία είναι αντίστροφη - κοινώς, όταν αυξάνεται ο πληθωρισμός, μειώνεται η ανεργία και το αντίστροφο. Αν η πραγματική ανεργία είναι ίση με το φυσικό επίπεδο ανεργίας, τότε ο πληθωρισμός είναι ίσος με τον προσδοκώμενο πληθωρισμό.

Θέλεις, δάσκαλε, και τετραμελή οικογένεια;

Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ
Κατά τη νεοδημοκρατική κυβερνητική λογική, έτσι όπως την ανέλυσε ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ευάγγελος Αντώναρος για να συντρίψει τα επιχειρήματα των απεργούντων δασκάλων, οι νεοδιοριζόμενοι πρέπει να αρκούνται σε αποδοχές που θα καλύπτουν μόνον ατομικές και όχι οικογενειακές ανάγκες. Δεν μπορούν, όπως είπε, οι δάσκαλοι να ζητούν «αύξηση του μισθού του νεοδιοριζόμενου από 950 σε 1.400 ευρώ τον μήνα, που αντιστοιχεί, όπως λένε, στο ποσό που χρειάζεται μια τετραμελής οικογένεια για να ζήσει». Τα επιχειρήματά του ήταν ατράνταχτα, πάντα κατά τη νεοδημοκρατική λογική: «Πρώτον: Κανείς άλλος Ελληνας πολίτης δεν έχει διανοηθεί να ζητήσει τέτοια αύξηση 47,3%. Δεύτερον: Μιλάνε για τετραμελή οικογένεια. Μα, ποιος νεοδιοριζόμενος δάσκαλος έχει τετραμελή οικογένεια; Τρίτον: Η αύξηση του 47,3% θα συμπαρασύρει όλα τα υπόλοιπα κλιμάκια του ίδιου κλάδου».Η κυβέρνηση εμφανίζεται να μη γνωρίζει πόσα χρήματα χρειάζεται για να ζήσει ένας εργαζόμενος, και μάλιστα δημόσιος υπάλληλος, που διορίζεται σε θέση μακριά από την πατρική στέγη. Θα πρέπει, επομένως, να πληρώνει ενοίκιο συν όλα τα έξοδα του εργένη, είτε είναι άνδρας ή γυναίκα. Οι αποδοχές του νεοδιοριζόμενου, όπως απαντά η Διδασκαλική Ομοσπονδία, είναι τον πρώτο χρόνο 955 ευρώ καθαρά. Τον δεύτερο χρόνο είναι 1.078 ευρώ, διότι παύουν να του κρατούνται οι έκτακτες εισφορές των 123 ευρώ τον μήνα. Οταν ζητούν τα 1.078 ευρώ να γίνουν 1.400 η αύξηση είναι 29,9% και όχι 47,3%, όπως θέλει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.Η ουσία του προβλήματος, όμως, δεν βρίσκεται στα ποσοστά της αύξησης και στα «απλά μαθηματικά» που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο κοινωνικό ζήτημα, που είναι οι αποδοχές των εργαζομένων, ιδιαίτερα των χαμηλόμισθων, που στην πλειονότητά τους κινούνται κάτω από τα όρια της φτώχειας και σε μεγάλη απόσταση από τις αποδοχές των άλλων Ευρωπαίων εργαζομένων. Αμεση συνέπεια των χαμηλών αποδοχών και του υψηλού κόστους ζωής, σε συνδυασμό και με άλλους κοινωνικούς παράγοντες, είναι η επιδείνωση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας. Εχει επίδραση το δημογραφικό και στο ασφαλιστικό σύστημα και στην απασχόληση, στην παιδεία και σε πλήθος άλλα ζητήματα, για τα οποία οι κυβερνώντες αδιαφορούν πλήρως.Αναρωτήθηκε ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Ποιος νεοδιοριζόμενος δάσκαλος έχει τετραμελή οικογένεια;» Η απάντηση είναι: κανείς. Ενας νεοδιοριζόμενος, όμως, και όχι μόνο δάσκαλος, με τις αποδοχές που υπάρχουν σήμερα, δεν τολμάει να κάνει οικογένεια. Δεν το τολμάει ούτε και μετά από χρόνια, όταν αυξάνονται οι αποδοχές του. Και αν τολμήσει γάμο, με επίσης εργαζόμενη, θα σκεφτεί πολύ αν θα κάνει περισσότερα από ένα παιδί, όπως δείχνουν τα στοιχεία για τις γεννήσεις. Εκεί οδηγεί η κυβερνητική λογική, η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, η οποία υπηρετεί το κέρδος των ολίγων, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και παραμελεί τον άνθρωπο, αδιαφορώντας για τις ανάγκες του, αδιαφορώντας για την ίδια την κοινωνία, η οποία με αυτήν την πολιτική οδηγείται σε κατάρρευση.Οταν ρωτήθηκε ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος αν ο ίδιος και η οικογένειά του ή οι υπουργοί θα μπορούσαν να ζήσουν με 1.200 ευρώ, δηλαδή με τον μισθό ενός δασκάλου, απάντησε: «Σε ερωτήματα προσωπικού χαρακτήρα δεν πρόκειται να σας απαντήσω. Η κοινωνία έχει μια συγκεκριμένη δομή και εδώ δεν πρόκειται να κάνουμε μια γενική συζήτηση». Ποια είναι, όμως, η συγκεκριμένη δομή της κοινωνίας; Και είναι αδιαπραγμάτευτη, δηλαδή δεν μπορεί να αλλάξει; Με τη σημερινή δομή υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έχοντες και κατέχοντες από τη μια πλευρά και από την άλλη δεινοπαθούντες. Αυτό οι πάντες το γνωρίζουν, υπάρχουν, μάλιστα, και στατιστικά στοιχεία για τα εισοδήματα. Με τη νεοφιλελεύθερη ανάλγητη πολιτική, που έχει υιοθετηθεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση και εφαρμόζεται με ιδιαίτερο ζήλο από τη δική μας νεοδημοκρατική κυβέρνηση, γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.Το τίμημα, όμως, αυτής της πολιτικής θα το πληρώσει ο τόπος με επιδείνωση του δημογραφικού, όπως δείχνουν στοιχεία και εκτιμήσεις της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Με τη συνεχή δραματική μείωση των γεννήσεων οι κάτω των 15 ετών, που είναι σήμερα το 14,41% του πληθυσμού, θα είναι το 2050 το 12,13%, ο ενεργός πληθυσμός δηλαδή 15 έως 64 ετών από 67,53% σήμερα θα μειωθεί στο 56,41% και οι άνω των 65 ετών από το 18,06% σήμερα θα φτάσουν στο 31,46% επί του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Εκεί θα οδηγηθεί ο τόπος, αν διατηρηθεί η «συγκεκριμένη δομή της κοινωνίας» και συνεχίσει να εφαρμόζεται η οικονομική και εισοδηματική πολιτική, που ενδιαφέρεται για την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή για τη μεγιστοποίηση του κέρδους των επιχειρήσεων, και αδιαφορεί για τον άνθρωπο και την ανάπτυξη της οικογένειας.Να δούμε, λοιπόν, πού οδηγούν τα πραγματικά απλά μαθηματικά, αυτά που δεν χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις, διότι καταγράφουν την αλήθεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το κατά κεφαλήν προϊόν των Ελλήνων το 2005 αντιστοιχούσε στο 83% του μέσου όρου της Ε.Ε. των 25 χωρών. Πάμε καλά; Οχι, βέβαια, διότι το κατά κεφαλήν προϊόν των Ελλήνων, από το 66% του μέσου όρου της Ε.Ε. των 15 που ήταν το 1990, μόλις έφτασε το 75% το 2004. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι η συνεχής μείωση του αριθμού των γεννήσεων. Το 1931 είχαμε 199.243 γεννήσεις, στις δύσκολες συνθήκες του 1940 έπεσαν στις 179.500, το 1952 στις 149.637, το 1961 φτάνουν στις 150.716, το 1971 πέφτουν στις 141.126, το 1981 στις 140.953, το 1985 στις 116.481, το 2003 στις 104.199.Εχουν άραγε μετρηθεί, όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά συνολικά από την πολιτική ηγεσία του τόπου, οι συνέπειες αυτής της δραματικής δημογραφικής εξέλιξης; Λιγότερες γεννήσεις σημαίνει μείωση της απασχόλησης -δηλαδή ανεργία- σε όλους τους κλάδους που ασχολούνται με το παιδί. Σημαίνει μείωση του αριθμού των μαθητών, άρα κλείνουν σχολεία, γιατί μένουν χωρίς μαθητές, όπως συμβαίνει σε πάρα πολλά χωριά, ιδίως της ορεινής Ελλάδας, ενώ κάποια σχολεία έμειναν ανοιχτά χάρη στα παιδιά των οικονομικών μεταναστών. Σημαίνει, ακόμη, μείωση του ενεργού πληθυσμού και αύξηση των γερόντων και των συνταξιούχων, επιδείνωση της σχέσης εργαζομένων και συνταξιούχων.Αυτά τα τεράστια προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με τα «απλά μαθηματικά» του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου και με την πολιτική της κυβέρνησης. Ο τόπος χρειάζεται μια πολιτική, που θα εξασφαλίζει στον νεοδιοριζόμενο αποδοχές επαρκείς για να δημιουργήσει, όσο γίνεται πιο σύντομα, τετραμελή οικογένεια. Στην εξουσία, όμως, η Νέα Δημοκρατία διέγραψε και τις υποσχέσεις της για τις τρίτεκνες οικογένειες, που θα τις αναγνώριζε ως πολύτεκνες.
Vicnet@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/10/2006

9 Οκτ 2006

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αγαπητοί συνάδελφοι με αφορμή τις εκλογές του κλάδου μας για αιρετούς εκπροσώπους του Π Υ Σ Δ Ε, Α Π Υ Σ Δ Ε , Κ Υ Σ Δ Ε, θα θέλαμε να μοιρασθούμε κάποιες σκέψεις μας, ιδιαίτερα με τους άρτι διορισθέντες πολύτεκνους συναδέλφους. Επειδή οι αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις, μας οδηγούν μερικές φορές σε μια «λάθε βιώσας πολιτεία» θα θέλαμε κατ’ αρχήν να σας θυμίσουμε σκέψεις του εκλεκτού μας δάσκαλου- παιδαγωγού: Σαράντου Καργάκου από άρθρο του που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ο Κόσμος των Πολυτέκνων" (Τευχ.3, Ιούνιος 2000)
«…Δεν επιτρέπεται ο σύγχρονος άνθρωπος να ενδιαφέρεται μόνο για την ατομική του ευζωία, να βλέπει μόνο τον εαυτό του. Όταν δεν απαιτείς από τον εαυτό σου το παιδί σου να γίνει καλό, δεν απαιτείς και από την πολιτεία το σχολείο να είναι καλό. Από εδώ ξεκινά και η κακοδαιμονία της παιδείας μας. Δημιουργήσαμε, γονείς, εκπαιδευτικοί και πολιτικοί, ένα εύκολο σχολείο, σχολείο του χαβαλέ, όπως λένε στην "αργκό" τους οι ίδιοι οι μαθητές. Δεν απαιτήσαμε από την πολιτεία να προσφέρει στα παιδιά μας ένα σχολείο απαιτητικό, που να απαιτεί από τα παιδιά μας να μας δείχνουν καθημερινά τον καλύτερο εαυτό τους.…»
Όλοι μας, είμαστε μάρτυρες περιστατικών όπου: ο Κουμπάρος, ο φίλος του Δημάρχου, ο μπάρμπας ή ο γαμπρός από την Κορώνη μοιράζονται αργομισθίες – διπλοθεσίες και με προκλητικό τρόπο…..λύνουν και δέρνουν και λογαριασμό δεν δίνουν.
Έχουμε να επιλέξουμε: ή μένουμε κλεισμένοι στο καβούκι μας, συγνώμη σπίτι μας ήθελα να πω, ή συμμετέχουμε ενεργά στις εκλογικές διαδικασίες μακριά από την ξύλινη γλώσσα των στρατευμένων συνδικαλιστών και τις ίντριγκες της εικονικής πραγματικότητας διακηρύσσοντας ότι η ανθρώπινη συλλογικότητα δεν είναι απλώς ένα αριθμητικό άθροισμα λογικών ατόμων. Είναι ένα γίγνεσθαι σχέσεων απροκαθόριστης δυναμικής, δυναμικής που εκτείνεται από την άκρα ιδιοτέλεια ως τον κτηνώδη εγωκεντρισμό. Από την θυσιαστική αγάπη ως τον σαδισμό, τη βία, τον αμοραλισμό και την τυφλή δίψα για εξουσία. (Χ. Γιανναράς ).
ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΥΣ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΕΝΕΡΓΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΙΡΕΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΝΤΟΜΠΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ.
Από την μεταπολίτευση και μετά όλοι είμαστε μάρτυρες της τακτικής του ΥΠΕΠΘ να θέτει και να λύνει θέματα στη διάρκεια του καλοκαιριού. Φέτος δεχθήκαμε μια διμέτωπη επίθεση εμείς οι πολύτεκνοι εκπαιδευτικοί, από τη μια προσπάθεια μείωσης των διορισμών….. και από την άλλη μες στο κατακαλόκαιρο η αναφορά της ΟΛΜΕ στο ΥΠΕΠΘ (με θέμα: τοποθετήσεις πολυτέκνων…). Συνάδελφοι εδώ και δύο χρόνια μας πιέζουν για δημιουργία Κίνησης Πολύτεκνων Εκπαιδευτικών… ήμασταν αντίθετοι, τέτοιες όμως προκλητικές ενέργειες συνδικαλιστών (που ενεργούν για εμάς χωρίς εμάς) μας οδηγούν…γρήγορα σε δημιουργία τέτοιας Κίνησης.
ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ, ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΟΤΙ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΘΕ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΥ ΓΟΝΙΟΥ.
ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΜΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ-ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.
Καλούμε τέλος, όλους τους συναδέλφους πολυτέκνους αλλά και φίλους των πολυτέκνων με τις οικογένειες των να συμμετάσχουν στην ετήσια γιορτή μας που θα γίνει την Κυριακή το πρωί 5η Νοεμβρίου στον Άγιο Τρύφωνα Παλλήνης -Αττικής με την παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας κ. Νικολάου. Μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας θα γίνει συνάντηση γνωριμίας και ανταλλαγή απόψεων σε θέματα που μας απασχολούν.
Για την Επιτροπή:
Γιώτης Γιάννης
Προβατάς Άγγελος
Χρυσόγελος Μανώλης

8 Οκτ 2006

Τοποθέτηση προσλαμβανομένων αναπληρωτών σε λειτουργικά κενά



ΘΕΜΑ : Τοποθέτηση προσλαμβανομένων αναπληρωτών σε λειτουργικά κενά

Με αφορμή ερωτήματα για την τοποθέτηση των προσλαμβανομένων αναπληρωτών σε λειτουργικά κενά των σχολικών μονάδων της περιφερείας σας κάνουμε γνωστά τα ακόλουθα: 1. Στις διατάξεις του άρθρου 8 παρ 3 της αριθ. 35557/Δ2/9.4.2003 (ΦΕΚ. 465/17.4.2003 τ. Β΄) Ρυθμιστικής Απόφασης ορίζεται ότι: « Η τοποθέτηση των προσλαμβανομένων αναπληρωτών σε σχολικές μονάδες γίνεται με απόφαση του διευθυντή εκπαίδευσης, ύστερα από δήλωση των προσλαμβανομένων για την τοποθέτησή τους στα λειτουργικά κενά. …Κατά την τοποθέτηση σε σχολεία της διεύθυνσης εκπαίδευσης των προερχομένων από τον πίνακα Β΄ προτιμώνται κατά σειρά: α) οι γονείς τεσσάρων παιδιών, που είναι ανήλικα ή σπουδάζουν ή υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία
β) οι πάσχοντες από ομόζυγη μεσογειακή αναιμία
γ) οι γονείς με τρία ή δύο ή ένα παιδί
δ) οι έγγαμοι χωρίς παιδιά και
ε) οι έχοντες τα περισσότερα μόρια.
Μεταξύ των ανηκόντων στην ίδια κατηγορία που προέρχονται από τον πίνακα Β΄ προτιμώνται οι έχοντες και εντοπιότητα. 2. Στις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 8 του Ν. 3194/2003 (ΦΕΚ. 267/20.11.2003τ. Α΄) ορίζεται ότι: «Οι εκπαιδευτικοί που πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας προτάσσονται στους πίνακες αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών αμέσως μετά τους υποψηφίους που είναι πολύτεκνοι εξ ιδίας οικογενείας ή πάσχουν από ομόζυγη μεσογειακή αναιμία. Η πρόταξη αυτή εφαρμόζεται καις τις περιπτώσεις μεταθέσεων-αποσπάσεων και τοποθετήσεων των εκπαιδευτικών». 3. Στις διατάξεις του άρθρου 2 παρ. 4α του Ν. 3454/2006 (ΦΕΚ. 75/7.4.2006 τ. Α΄) ορίζεται ότι: «Από την έναρξη του σχολ. έτους 2006-2007 και εφεξής, κατά την πρόσληψη των αναπληρωτών εκπαιδευτικών …ποσοστό 20% κατά κλάδο και ειδικότητα επί των εκάστοτε προσλαμβανομένων αναπληρωτών, προσλαμβάνεται από τους εγγεγραμμένους στον πίνακα εκπαιδευτικούς που έχουν τρία τέκνα. …Η πρόσληψη γίνεται με βάση τη σειρά εγγραφής στον ανωτέρω πίνακα και εφόσον έχουν υποβάλει αίτηση για πρόσληψη στις περιοχές που πραγματοποιούνται οι προσλήψεις. … Αν οι εγγεγραμμένοι στον ανωτέρω πίνακα προσλαμβάνονται δεν επαρκούν, τότε για τη συμπλήρωση του ποσοστού προσλαμβάνονται υποψήφιοι χωρίς προϋπηρεσία από συμπληρωματικό πίνακα στον οποίο κατατάσσονται οι αιτούντες με βάση την ημερομηνία κτήσης του πτυχίου τους και σε περίπτωση σύμπτωσης της ημερομηνίας αυτής με το βαθμό του πτυχίου τους…». Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η τοποθέτηση των προσλαμβανομένων αναπληρωτών εκπαιδευτικών γίνεται σε συνδυασμό των προαναφερθεισών διατάξεων. Ειδικότερα: μετά την κατηγορία των πασχόντων από μεσογειακή αναιμία προτιμώνται οι πάσχοντες από σκλήρυνση κατά πλάκας (άρθρο 1 παρ. 8 του Ν. 3194/2003) και οι έχοντες την ιδιότητα του τριτέκνου γονέα είτε προσλαμβάνονται από τον πίνακα με μόρια (πίνακα Β΄) είτε από τον πίνακα με μηδενική προ»υπηρεσία τοποθετούνται με την ιδιότητα του γονέα με τρία παιδιά) εφόσον προσλαμβάνονται σε συγκεκριμένο ποσοστό 20% επί των εκάστοτε προσλαμβανομένων είτε από τον πίνακα Β΄ είτε και από τον πίνακα με μηδενική προϋπηρεσία για τη συμπλήρωση του ποσοστού αυτού (άρθρο 2 παρ. 4α του Ν. 3454/2006). Παρακαλούμε για την εφαρμογή των ανωτέρω.

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΤΡΟΜΑΝΟΣ

5 Οκτ 2006

Εναρξη καταβολής εφάπαξ παροχής 2000 ΕΥΡΩ για το τρίτο παιδί και για κάθε παιδί μετά το τρίτο

« ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΕΦΑΠΑΞ ΠΑΡΟΧΗΣ 2.000 € ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ »
Στο πλαίσιο της υλοποίησης των δεσμεύσεων της Κυβέρνησης για την ουσιαστική ενίσχυση της ελληνικής οικογένειας, ο Ο.Γ.Α. ανακοινώνει ότι αρχίζει η καταβολή της εφάπαξ παροχής των 2.000 € στις οικογένειες που αποκτούν τρίτο παιδί ή παιδί πέραν του τρίτου (τέταρτο, πέμπτο κλπ) και για κάθε ένα από τα τέκνα αυτά.
Ειδικότερα, δικαιούχοι της εν λόγω παροχής είναι οι μητέρες που αποκτούν τρίτο τέκνο από την 1η Ιανουαρίου 2006 και μετά, (ΦΕΚ 645τ. Β/23-5-2006) καθώς και για κάθε τέκνο μετά από το τρίτο, ανεξάρτητα από κάθε άλλο επίδομα, μισθό, σύνταξη, αμοιβή, αποζημίωση ή εισόδημα. Το ποσό αυτό απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος, εισφορά ή κράτηση υπέρ του Δημοσίου ή τρίτου και δεν εξαρτάται από εισοδηματικά κριτήρια.
Η πρώτη φάση καταβολής της εφάπαξ παροχής των 2.000 €, συνολικού ύψους 9.174.000,00 €, θα πραγματοποιηθεί μέσω ΕΛ.ΤΑ. από 6 έως 15 Οκτωβρίου 2006 και αφορά τις 5.000 περίπου οικογένειες που υπέβαλλαν αίτηση στους ανταποκριτές του Ο.Γ.Α. από 1-6-2006 έως 10-08-2006.
Η καταβολή της εφάπαξ παροχή ύψους 2.000 ευρώ, θα χορηγείται μαζί με το επίδομα 3ου παιδιού ή πολυτεκνικού επιδόματος στις μητέρες δικαιούχους. Ο Ο.Γ.Α. υπενθυμίζει ότι το Δίκτυο των Ανταποκριτών του βρίσκεται συνεχώς στην διάθεση των δικαιούχων για την υποβολή αιτήσεων της εφάπαξ παροχής και την κατάθεση των σχετικών δικαιολογητικών.

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads