9 Δεκ 2006

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τις μετεγγραφές!

«Φρένο» στις μετεγγραφές φοιτητών από τμήματα ΑΕΙ της περιφέρειας, τα οποία χαρακτηρίζουν μη αντίστοιχα, επιχειρούν να βάλουν τέσσερις σχολές του ΑΠΘ, που προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Στρέφονται κατά του νόμου του υπουργείου Παιδείας που καθορίζει ουσιαστικά τις αντιστοιχίες των τμημάτων, ζητώντας να κηρυχθεί αντισυνταγματικός, με το επιχείρημα ότι καταργεί την αυτοτέλεια των τμημάτων. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι «υποσκάπτεται το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων», καταγγέλλοντας πως ανοίγει «παράθυρο» για τους υποψηφίους ως εξής: «Μπορεί να εισαχθεί ένας φοιτητής στο Αγρίνιο, την Oρεστιάδα ή την Κοζάνη με 1.000 ή 3.000 λιγότερα μόρια και εν συνεχεία να βρεθεί στη Θεσσαλονίκη, εφόσον βέβαια πληροί τις προϋποθέσεις του νόμου περί μετεγγραφών». O κύκλος, όμως, της αντιπαράθεσης δεν κλείνει εδώ, καθώς και γονείς έχουν προσφύγει στο Διοικητικό Εφετείο μετά την περσινή άρνηση του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ να δεχτεί τη μετεγγραφή δικαιούχων φοιτητών από το Τμήμα Διαχείρισης Ενεργειακών Πόρων της Κοζάνης. «Μήλον τις Εριδος» Μέχρι πέρυσι οι γενικές συνελεύσεις των τμημάτων και των σχολών των ΑΕΙ καθόριζαν τις αντιστοιχίες των γνωστικών αντικειμένων, δηλαδή αποφάσιζαν από ποια ελληνικά πανεπιστημιακά τμήματα θα δεχτούν φοιτητές με μετεγγραφή. Για να κριθεί ένα τμήμα ισότιμο συνυπολογίζονταν τα προγράμματα σπουδών, τα μαθήματα και άλλες παράμετροι, σύμφωνα με τους πανεπιστημιακούς. Η περσινή απόφαση του υπουργείου Παιδείας να ορίσει και να καταρτίσει το ίδιο τους πίνακες των αντιστοιχιών μεταξύ των τμημάτων, καθώς και ο νόμος που προωθήθηκε, προκάλεσε αντιδράσεις στα πανεπιστήμια. Μάλιστα, τον περασμένο Ιούνιο οι πρόεδροι των Τμημάτων Μηχανολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ, του ΑΠΘ, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και του Πανεπιστημίου Πατρών, με κοινή επιστολή τους προς την υπουργό Παιδείας εξέφρασαν την έκπληξή τους διότι οι αντιστοιχίες των Τμημάτων Μηχανολόγων, που είχε ανακοινώσει το ΥΠΕΠΘ, ήταν διαφορετικές από εκείνες, που είχαν καθορίσει οι γενικές συνελεύσεις των ιδίων των τμημάτων. «Η συγκεκριμένη πρακτική του ΥΠΕΠΘ θεωρούμε ότι εγείρει θέμα Συνταγματικότητας διότι καταργεί την αυτοτέλεια του πανεπιστημίου σε ένα ιδιαίτερα σημαντικό θέμα όπως οι αντιστοιχίες τμημάτων», υπογράμμιζαν οι τέσσερις πρόεδροι, εκφράζοντας τη διαφωνία τους με την παρέμβαση του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, το οποίο χαρακτήριζαν εξωτερικό όργανο, του οποίου τα μέλη διορίζονται από το υπουργείο Παιδείας. «Το επιχείρημα ότι ορισμένα τμήματα έχουν διαφορετική αντίληψη για την αντιστοιχία τους, και ως εκ τούτου καλείται το ΥΠΕΠΘ να επιλύσει τις διαφορές, είναι μάλλον έωλο, δοθέντος ότι η βασική άποψη, η οποία θα πρέπει να προσμετράται, είναι εκείνη του τμήματος υποδοχής των προς μετεγγραφή φοιτητών», σημείωναν. Αρχές του 2007 η εκδίκαση Το θέμα τέθηκε σε δύο συνεδριάσεις της Συγκλήτου του ΑΠΘ την τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά, και αφού διερευνήθηκε από τη Νομική Επιτροπή του Πανεπιστημίου, οι διοικήσεις τεσσάρων σχολών και τμημάτων αποφάσισαν να προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ειδικότερα, τα Τμήματα Μηχανολόγων Μηχανικών, Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής και Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος θεωρούν αναντίστοιχα ορισμένα τμήματα, που περιλαμβάνονται στις λίστες του υπουργείου Παιδείας, και κατέθεσαν προσφυγή στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο, η οποία θα συζητηθεί στις αρχές Φεβρουαρίου του 2007. Την ίδια στιγμή, δεκάδες αιτήσεις για μετεγγραφές έχουν κατατεθεί στις γραμματείες από τα επίμαχα τμήματα της περιφέρειας. «Εχουμε τουλάχιστον 50 επιπλέον αιτούντες για μετεγγραφή, οι οποίοι έρχονται από τα μη αντίστοιχα τμήματα Μηχανικών Διαχείρισης Ενεργειακών Πόρων της Κοζάνης και Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης Ξάνθης και Χανίων. Και ο τίτλος δείχνει ότι δεν υπάρχει σχέση με μηχανολόγους», επισήμανε ο κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής, Νίκος Μουσιόπουλος. «Oλα αυτά δεν μπορούν να γίνονται υπό το μανδύα μίας απόφασης του Ανώτατου Συμβουλίου Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, που έρχεται να αμφισβητήσει τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων, των μόνων που έχουν και την επιστημοσύνη να κρίνουν ποιο τμήμα είναι αντίστοιχο και ποιο όχι», πρόσθεσε ο ίδιος. Εδώ και χρόνια, ο αριθμός των εισακτέων που καθορίζει το υπουργείο είναι μεγαλύτερος από αυτόν που προτείνουν τα τμήματα. «Αν προστεθεί άλλο 50% από το παραθυράκι των μετεγγραφών από μη αντίστοιχα τμήματα, καταστρέφουμε τη δημόσια ανώτατη παιδεία», υποστήριξε ο ίδιος. Δεκάδες αιτήσεις για μετεγγραφές Φέτος, στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών έχουν κατατεθεί 65 αιτήσεις για μετεγγραφές, εκ των οποίων οι 49 προέρχονται από φοιτητές από μη αντίστοιχα τμήματα. Προς το παρόν έχει παγώσει η εξέταση των αιτήσεων, καθώς αναμένεται η εκδίκαση της υπόθεσης στο ΣτΕ. Σύμφωνα με τις αντιστοιχίες, που εξέδωσε το ΥΠΕΠΘ, η Σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ δέχεται με μετεγγραφή φοιτητές από το Τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με έδρα στο Αγρίνιο και από το Τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (Oρεστιάδα). «Η γενική συνέλευση αποφάσισε ότι η σχολή μας έχει ισοτιμία μόνο με το τμήμα της Oρεστιάδας, όπως προκύπτει από το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών», δήλωσε στον «Α» ο αναπληρωτής πρόεδρος της Σχολής Δασολογίας του Αριστοτελείου, Παναγιώτης Στεφανίδης, τονίζοντας ότι τηρείται στάση αναμονής εν όψει της εκδίκασης της υπόθεσης στο ΣτΕ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads