3 Ιαν 2011

Το άθλιο οικονομικό πείραμα ή η άθλια μεθόδευση της πτώχευσης;

Το μοντέλο της τρόικας ελλείψει εθνικού νομίσματος προωθεί -υποστηρίζουν οι επικεφαλής της τρόικας και οι υποστηρικτές τους- τη μείωση των εισοδημάτων ώστε η μείωση της ζήτησης να επιφέρει και μείωση των τιμών. Αυτό το ονομάζουν εσωτερική υποτίμηση. Αλήθεια, πού αλλού και πότε έχει ξαναεφαρμοστεί κάτι τέτοιο ως βασική πολιτική ανάταξης μιας παραπαίουσας οικονομίας;
Η ψήφιση από τη Βουλή των ρυθμίσεων για την επέκταση της μείωσης των αμοιβών και στον ιδιωτικό τομέα, με σειρά και άλλων μέτρων πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, ήλθε να επαληθεύσει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο τον υποκριτικό χαρακτήρα των προεκλογικών "δεσμεύσεων" του πρωθυπουργού και κορυφαίων υπουργών του πριν από τις πρόσφατες εκλογές. "Οχι νέα μέτρα" είπε σε προεκλογική συνάντηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ ο Γ. Παπανδρέου......
Εναν μήνα αργότερα ήρθαν σαρωτικές αναδιαρθρώσεις, όχι μόνον για τη θεωρούμενη ως πηγή του κακού, τον δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ, αλλά και για τον ιδιωτικό τομέα.
Επιχείρημα 1ον: "Για να μειωθεί το εργατικό κόστος και να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων".
Αντεπιχείρημα 1ον: Μα το μοναδιαίο κόστος εργασίας (unit labour cost) στην Ελλάδα την 10ετία 2000-2010 αυξήθηκε πολύ λιγότερο από τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ευρωζώνης. Κατά συνέπεια, ως προς το στοιχείο του εργατικού κόστους τα ελληνικά προϊόντα έγιναν ανταγωνιστικότερα. Αρα; Γιατί επιδεινώθηκε το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου; Μήπως τα ελληνικά προϊόντα υποκαταστάθηκαν στις ευρωπαϊκές αγορές από αντίστοιχα, από χώρες της ζώνης του δολαρίου ή άλλων νομισμάτων, που υποτιμήθηκαν σημαντικά έναντι του ευρώ την τελευταία 7ετία; Εχουν υπολογίσει όλα αυτά τα ξεφτέρια τι σήμαινε για τον ελληνικό τουρισμό η πτήση του ευρώ από το 1:1 στο 1:1,5 δολ.; Και τι σήμαινε -παρά τη σημαντική αύξηση των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων- το ίδιο γεγονός για την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης;
Επιχείρημα 2ον: "Με τη μείωση των μισθών θα μειωθεί συνεπακόλουθα και η ζήτηση και θα οδηγηθούμε σε μείωση τιμών επιτυγχάνοντας -μαζί με το 1ον- τα ίδια αποτελέσματα με αυτά της υποτίμησης του νομίσματος".
Αντεπιχείρημα 2ον: Βλακείες!!! Αλήθεια, σε ποια χώρα εφαρμόστηκε αυτή η πολιτική και πέτυχε τα αντίστοιχα αποτελέσματα; Και επειδή λείπουν τα ιστορικά ισοδύναμα, φανταστείτε στην υπερχρεωμένη Καλιφόρνια επειδή το δολάριο δεν μπορεί να υποτιμηθεί σε πολιτειακό επίπεδο η τοπική κυβέρνηση να προχωρούσε σε μείωση των αμοιβών εργασίας από 15%-25%. Χα!!! Θα αποσχίζονταν από τις ΗΠΑ οι Καλιφορνέζοι το πιθανότερον εκδίδοντας δικό τους δολάριο μάλλον παρά... Και πού πήγε άραγε το περίφημο επιχείρημα Λοβέρδου ότι μια τέτοια πολιτική θα καταρρακώσει τα έσοδα του ΙΚΑ και θα επιβαρυνθεί με νέα ελλείμματα το Δημόσιο;
Γίνεται φανερό ότι οι νεοφιλελεύθερες εμμονές δεν αποτελούν παρά το πρόσχημα για άγριες ταξικές πολιτικές διεύρυνσης του ποσοστού κέρδους σε κατηγορίες επιχειρήσεων του απολύτου ενδιαφέροντος των πιστωτών μας. Κυρίως δίκτυα διανομής και άλλες επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας...
Εξάλλου το είδος της υποτίμησης που προωθεί η τρόικα είναι "βραδείας εφαρμογής" εν σχέσει με τον αιφνιδιαστικό χαρακτήρα της νομισματικής υποτίμησης που οδηγεί σε τύπου V δηλαδή άμεσες αντιδράσεις τις αγορές, προκαλεί αβέβαιου χαρακτήρα αντίδραση τύπου L μέχρι στιγμής.
Η ελληνική οικονομία και κοινωνία οδηγούνται στο πιο μαύρο πηγάδι της ιστορίας τους και αυτό γίνεται πλέον κατανοητό από διαφορετικής πολιτικής θεώρησης και προέλευσης άτομα και κοινωνικές ομάδες, τα οποία λίαν συντόμως θα διεκδικήσουν τη ριζική μεταβολή αυτής της κατάστασης, παρεμβαίνοντας στην κεντρική πολιτική σκηνή, συνειδητοποιώντας ότι απαιτείται μια άλλη κεντρική πολιτική.
Στη διπλανή Τουρκία οι Ερντογάν και Νταβούτογλου οδήγησαν τη χώρα εκτός ΔΝΤ και πριν από λίγες ημέρες αποπλήρωσαν και την τελευταία δόση των σχετικών δανείων... Η Τουρκία τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης περί το 8,5% και βεβαίως είναι πολύ πιο σεβαστή διεθνώς... έστω και με την βοήθεια τεράστιων αραβικών κεφαλαίων...
Την Ελλάδα ποιός και πώς θα την βοηθήσει; Δυστυχώς κανείς. Μόνο οι πολίτες της μπορούν πλέον να αναλάβουν την ευθύνη για τον επανπροσδιορισμό της διαχείρισης της χώρας, ειδάλλως...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads