16 Μαρ 2011

«Καλύτερα απέναντι από τις κάμερες παρά απέναντι από οργισμένους πολίτες»,

«Καλύτερα απέναντι από τις κάμερες παρά απέναντι από οργισμένους πολίτες», του Χρήστου Κυργιάκη

16/03/2011 - 07:46

«Καλύτερα απέναντι από τις κάμερες παρά απέναντι από οργισμένους πολίτες»

(Παλιά Κινέζικη παροιμία)

Του Χρήστου Κυργιάκη

Σαν να μην πέρασε μία μέρα όταν πριν από 1,5 χρόνο στέλνονταν τα πρώτα μηνύματα καπνού από το υπουργείο παιδείας, που έγινε στη συνέχεια και διά βίου ταλαιπωρίας, προς τους ιθαγενείς ινδιάνους εκπαιδευτικούς και άλλους ενδιαφερόμενους.

Κάποιοι προσπάθησαν και κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα. Άσχημα τα μαντάτα, είπαν.

Μείωση διορισμών. Γιατί άραγε;

Αναδιάρθρωση της διοίκησης της εκπαίδευσης, εξορθολογισμός δαπανών και αξιολόγηση.

Θολές λέξεις με ξεκάθαρο προσανατολισμό.

Η φυλή των «Πράσινων Φτερών», χορεύοντας τον κομματικό χορό, εκλιπαρούσε εμάς τους υπόλοιπους Ινδιάνους, να μην βιαστούμε να κρίνουμε την κυβέρνηση της Άννας ή αν θέλετε, την Άννα της κυβέρνησης (τότε δεν υπήρχε η Άννα του Νταλάρα).

«Να δούμε βρε παιδιά πρώτα το νομοσχέδιο και μετά αποφασίζουμε όποια κινητοποίηση θέλετε. Να κάνουμε απεργία, διαρκείας αν χρειαστεί. Και εμείς εργαζόμενοι είμαστε, μην πιστεύετε τα δημοσιεύματα». Λόγια του αρχηγού της φυλής των «Πράσινων Φτερών» σε συνέλευση της ΕΛΜΕ στη Ρόδο. Τα ίδια επιχειρήματα σε όλες τις συνελεύσεις σε όλες τις περιοχές.

Η φυλή των «Γαλάζιων Φτερών», χορεύοντας τον δικό της κομματικό χορό, που τον μετέτρεψαν σε χορό του πολέμου, φαινόταν έτοιμη για μάχη. Ναι σε αγώνες, όχι στις διαφαινόμενες αλλαγές, υπερεπαναστάτες, υπεραγωνιστές. Δυστυχώς, όπως ήταν αναμενόμενο, μόνο στα λόγια. Όταν φτάναμε στο «δια ταύτα» υψωνόταν το φοβερό επιχείρημα ότι ο κλάδος μας δεν είναι έτοιμος για αγώνες. Λες και επρόκειτο για φρούτο που δεν είχε ωριμάσει ή για φαγητό που ήθελε ακόμα λίγο ψήσιμο.

Τις έδρες να παίρνουν μόνο στις εκλογές και για τα υπόλοιπα, ας είναι καλά οι «παράγκες» και τα «παραμάγαζα» που έστησαν έξω από τη διοίκηση, διαδοχικά, οι «Πράσινοι» και οι «Γαλάζιοι» αρχηγοί.

Μετά ήρθαν οι μειώσεις των μισθών, οι καταργήσεις των δώρων, κατατέθηκε και το πολυκαταστροφικό πολυνομοσχέδιο για την παιδεία και πρόσφατα ανακοινώθηκαν και οι περίφημες, παιδαγωγικές εννοείται, συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων.

Παιδαγωγικές, στην κυριολεξία γιατί μπορεί να δώσουν πολλαπλό μάθημα σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς για την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο χώρο της παιδείας.

Ζούμε στην εποχή των πολιτικών «μιας χρήσης», των πολιτικών «με ημερομηνία λήξης», των πολιτικών χωρίς όραμα, χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς ντροπή. Δηλαδή, ζούμε στην εποχή επικίνδυνων πολιτικών για τους πολλούς, οι οποίοι, άλλα τάζουν το πρωί, άλλα κάνουν το μεσημέρι και άλλα, ισχυρίζονται πως έκαναν, το βράδυ.

Ζούμε στην εποχή των πολιτικών που φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους ή που όταν παρευρίσκονται σε κάποια εκδήλωση, αδειάζουν, ως διά μαγείας, τα γιαούρτια από τα ράφια των ψυγείων στα σούπερ μάρκετ.

Ζούμε στην εποχή των συνδικαλιστών σε «ειδικές αποστολές», των συνδικαλιστών που ηγούνται ανώτερων και ανώτατων συνδικαλιστικών οργανώσεων και έχουν επωμιστεί τη «βρώμικη δουλειά» της υπογραφής κατάπτυστων εργασιακών συμβάσεων και της αποδοχής των πιο αντιλαϊκών μέτρων, των συνδικαλιστούν που λειτουργούν ως κυματοθραύστες της λαϊκής οργής στις δύσκολες μέρες που περνάμε. Για αντάλλαγμα, καπαρώνουν μια βουλευτική έδρα ή κάποια άλλη «υπεύθυνη» θέση.

Ζούμε στην εποχή των συνδικαλιστών που για ότι δεν γίνεται, ευθύνεται πάντα ο κόσμος που δεν συμμετέχει, που δεν ενδιαφέρεται που είναι βολεμένος, χωρίς οι ίδιοι να δέχονται κανένα μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση αυτή.

Ζούμε, όμως, και στην εποχή των πολιτών, που δεχόμαστε εύκολα όσα μας παρουσιάζουν ως εφικτά αλλά και ως ανέφικτα, των πολιτών που αναλογιζόμαστε τις ευθύνες των επιλογών μας, πάντα, κατόπιν εορτής.

Με το που άρχισε να φουντώνει η σπίθα αντίστασης και διαμαρτυρίας ενάντια στις συγχωνεύσεις , στοχεύοντας κατευθείαν στην καρδιά της πολιτικής που ακολουθείται διαχρονικά στο χώρο της εκπαίδευσης, οι «Πράσινοι» και οι «Γαλάζιοι» αρχηγοί άρχισαν τον πόλεμο ανακοινώσεων για το ποιος ήταν και είναι πιο συνεπής απέναντι στους άλλους Ινδιάνους.

Μα η μόνη συνέπεια που επέδειξαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν απέναντι στο χτίσιμο και τη συνέχιση μιας πολιτικής, στο χώρο της εκπαίδευσης, που ως στόχο έχει την υποβάθμισή της, την αποκοπή από τον δωρεάν χαρακτήρα της και την μετατροπή της σε προϊόν που θα πουλιέται, σε όσους, και θα αγοράζεται, από όσους, έχουν και κατέχουν χρήματα.

Ας τους γυρίσουμε την πλάτη να τους αφήσουμε να τσακώνονται και ας ασχοληθούμε εμείς οι υπόλοιποι με τα προβλήματά μας. Έτσι κι αλλιώς οι αρχηγοί των «Πράσινων» και «Γαλάζιων Φτερών» τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν σε κανέναν παρά μόνο στους εαυτούς τους και στους «μάγους» της φυλής τους.

Στα σχολεία που είναι υπό συγχώνευση και κατάργηση, δεν ταιριάζουν μαύρες αλλά κόκκινες σημαίες, σύμβολο αγώνα και αντίστασης.

Μαύρες σημαίες ταιριάζουν έξω από κάθε δημόσιο κτήριο μέσα στο οποίο παίρνονται αποφάσεις που θέλουν να μαυρίσουν τις ζωές μας.

Εμείς διαλέγουμε το δρόμο της αντίστασης και τους ανταποδίδουμε το μαύρο που μας ετοιμάζουν. Να τους «μαυρίσουμε» όποτε και όσο μπορούμε.

Και μέσα στο χαμό, η υπουργός παιδείας, χαράζει πολιτική στην παιδεία με τηλεοπτικά διαγγέλματα.

Για μία ακόμη φορά διάλεξε τη σιγουριά, του να είναι απέναντι από τις τηλεοπτικές κάμερες παρά απέναντι από τους , γεμάτους οργή και δίκιο, πολίτες.

Για μια ακόμη φορά διάλεξε το δρόμο των απειλών απέναντι στην εκπαιδευτική κοινότητα αντί να ακούσει τη φωνή της.

« Όταν ο αδικημένος απειλείται, απειλή γίνεται ο ίδιος ,

φωτιά που καίει όποιον τον φοβερίζει, οργή που πνίγει όποιον τον τρομάζει»

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης

xrkyrgiakis@yahoo.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads