3 Ιουν 2011

Μήπως δεν υπάρχουν καθόλου χλωρά;

Φταίνε άραγε όλοι; Αυτό είναι το καινούργιο, βασανιστικό (λέμε τώρα) ερώτημα, σε σχέση με τις αντιδράσεις του κόσμου και τις επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων.

Αμέσως, αρχίζει το… γαϊτανάκι της απαλλαγής: Τι φταίει ο τάδε, που εξελέγη για πρώτη φορά το 2009; Τι φταίει η δείνα, που δεν έγινε ποτέ υπουργός; Μα αυτός είναι ευπρεπής, γιατί να γίνεται αντικείμενο ύβρεων;
Και τελικά καταλήγουμε όλοι μαζί στην επωδό: Ε, τι να κάνουμε, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.
Συγγνώμη, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.
Αυτοί που εξελέγησαν για πρώτη φορά το 2009 με την κυβερνητική παράταξη, ψήφισαν μια δανειακή σύμβαση επειδή τους διέταξε το κόμμα τους, το οποίο κατέληξε στην απόφαση να υποθηκεύσει άρον άρον τη χώρα, επειδή έτσι αποφάσισε ένας μόνο άνθρωπος – ο υπουργός των Οικονομικών.
Ουσιαστικά, ψήφισαν ένα κείμενο που, στην καλύτερη περίπτωση, δεν το διάβασαν. Αν το διάβασαν και συναίνεσαν στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, στην παραίτηση από την κρατική ασυλία, στην απαγόρευση να δανειζόμαστε και από άλλες πηγές πλην των δανειστών-δυναστών μας, τότε ο χαρακτηρισμός που τους ταιριάζει είναι πολύ βαρύτερος από αυτόν του ανόητου πολιτευτάκια.
Οι 16 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που με επιστολή τους ζητούν να πληροφορηθούν (μετά το έγκλημα) διάφορα πράγματα, δεν τους καθιστά λιγότερο υπεύθυνους για τις παραπάνω μοιραίες παραλείψεις. Απλώς δίνει την εντύπωση ότι τώρα που τα πράγματα σκούρυναν, θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω.
Τι δεν λένε οι 16 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ

Δεν μας απαντούν γιατί οι ίδιοι δέχθηκαν να υπαχθούν στη βούληση ενός και μόνο ανθρώπου, του υπουργού Οικονομικών, ψηφίζοντας (με κάποιες γκρίνιες για την τιμή των όπλων) ό,τι τους σέρβιρε.
Ακόμη και από αυτά που ζητούν να μάθουν προκύπτει πως δεν θέλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Για παράδειγμα, τους κόφτει τώρα με ποιον τρόπο θα ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο.

Λες και δεν είναι υποχρεωτικό να ψηφιστεί στο σύνολό του, αφού αυτό είναι το τελικό και μοναδικό κείμενο επί του οποίου συμφώνησε η τρόικα.

Λες και δεν θυμούνται, πως όταν ψήφισαν το Μνημόνιο, ψήφισαν και την εκ των υστέρων αυτοακύρωσή τους, αφού στο κείμενο (που ψήφισαν) περιέχονται φράσεις, όπως «Η Βουλή θα ψηφίσει…». Έ, αφού συμφώνησαν ότι ΘΑ ψηφίσουν, τώρα καλούνται και να το πράξουν. Προς τι τα τσαλίμια;
Επιπλέον, ζητούν, λέει, απολογισμό για τον ένα χρόνο εφαρμογής (λέμε) τώρα, του Μνημονίου, για να πληροφορηθούν γιατί δεν… λειτούργησε!
Μας λένε δηλαδή ότι οι πάνσοφοι που τους το σέρβιραν προς ψήφιση είχαν δίκιο στον σχεδιασμό του και απλώς κάτι στράβωσε και δεν στάθηκε δυνατόν να εφαρμοστεί αυτό το αγλάισμα της οικονομικής σκέψης.
Δεν παραδέχονται δηλαδή ότι ψήφισαν ένα κείμενο που δεν μπορούσε να εφαρμοστεί.
Επιπλέον, κανένας από αυτούς δεν απαιτεί να μάθει τι έκανε το διευθυντήριο μεταξύ του Οκτωβρίου 2009 και του Απριλίου – Μαΐου 2010.

Ταξίδευε; Κυκλοφορούσε ανά τον κόσμο και δυσφημούσε τη χώρα; Μιλούσε για «Τιτανικούς»; Παρουσίαζε την Ελλάδα ως χώρα απατεώνων και κλεφτών;

Γνωρίζουν αυτοί οι πάνσοφοι κανέναν που να δανείζει σε κάποιον ο οποίος του λέει κατάμουτρα πως «και τα προηγούμενα που μου έδωσες τα έκλεψα;».
Και γιατί θεωρήθηκε φυσιολογικό να κοπούν με το καλημέρα σας μισθοί και συντάξεις, αλλά να μην αγγίξει κανείς τις ΔΕΚΟ; Επειδή εκεί βρίσκεται ο κύριος όγκος των ψηφοφόρων τους;
Γιατί παίρνουν μέρος στο θέατρο;

Αυτοί πάλι που δεν έγιναν ποτέ υπουργοί και ανήκουν στα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχει αποδεχθεί να παίρνουν μέρος, κοντά δυο χρόνια τώρα, σε ένα πρωτοφανές θέατρο.
Ψηφίζουν κι’ αυτοί νόμους τους οποίους θεωρούν «σωστούς», αλλά τους φέρνει μια κυβέρνηση η οποία πράττει τα εντελώς αντίθετα από αυτά που επαγγελλόταν προεκλογικά.

Όφειλαν να ζητήσουν από την πρώτη στιγμή εκλογές και όχι να επιβραβεύσουν με τη στάση τους το προεκλογικό πολιτικό ψεύδος.
Λαμβάνουν επίσης μέρος σε αναρίθμητες εξεταστικές επιτροπές, κοροϊδεύοντας την κοινωνία, γνωρίζοντας πως η κατάληξη θα είναι μια τρύπα στο νερό, αλλά παριστάνοντας συγχρόνως ότι παίρνουν πολύ στα σοβαρά το… ανακριτικό τους έργο.
Υπάρχουν μεταξύ αυτών βουλευτές που πιστεύουν πως υπήρχαν και άλλες λύσεις πλην της υποδούλωσης στην τρόικα; Ναι, αν κρίνουμε από όσα λένε στα τηλεοπτικά παράθυρα. Μα τότε, έπρεπε αυτοί να αγανακτήσουν πρώτοι και να καταγγείλουν μέχρι τελικής πτώσεως την εθνική προδοσία.
Τι περίμεναν, δηλαδή, όλοι τους; Να αγανακτήσει ο κόσμος και να εγκατασταθεί στις πλατείες; ΄Η μήπως ζούσαν με την κρυφή ελπίδα πως δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο και απλώς θα έπεφτε και στα δικά τους χέρια η εξουσία ως ώριμο φρούτο;
Επιχειρήσεις διάσωσης

Έχουμε και το ΛΑΟΣ, που αφού ψήφισε μια χαρά το μνημόνιο, μετά ανακάλυψε πως η κυβέρνηση είναι ανίκανη να το εφαρμόσει.
Παρ’ όλα αυτά, θεωρούν πως μπορούν να αποκτήσουν «συνευθύνη» με τους ανεύθυνους που καταγγέλλουν. Και τώρα που το πράγμα έφθασε στα άκρα και τρώει ξύλο όποιος ψήφισε το μνημόνιο, σκέφτονται να αποσυρθούν.
Για την ακρίβεια να τους αποσύρει – λες και δεν είναι αυτεξούσιος ο βουλευτής μετά την εκλογή του, με απεριόριστο δικαίωμα στη γνώμη – ο αρχηγός τους.
Ας τους αποσύρει, λοιπόν. Δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι. Θα αγορεύουν από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Και θα συνεχίσουν να μας εξηγούν γιατί ψήφισαν το μνημόνιο και πόσο υπερήφανοι είναι γι’ αυτό.
Θα συνεχίσουν να μας λένε πως ψήφισαν μόνο το πρώτο άρθρο (για να πάρουμε τα λεφτά) και καταψήφισαν όλα τα υπόλοιπα!

Μας λένε δηλαδή πως μπορείς να πας στην τράπεζα και να απαιτήσεις να πάρεις δάνειο, χωρίς να βάλεις υποθήκη το σπίτι σου. Μόλις το πάρουν αυτό το δάνειο, να μας υποδείξουν ποιος τους το έδωσε να τρέξουμε όλοι.
Για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τι να πει κανείς; Δυο χρόνια τώρα ψηφίζουν. Από το μνημόνιο μέχρι της Παναγιάς τα μάτια. Μετά κλαίγονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, επιδίδονται σε λεονταρισμούς στις επιτροπές της Βουλής και γενικώς κάνουν τους ανήξερους.
Προχθές σήκωσαν επανάσταση για την διαδικασία επιλογής της τριμελούς επιστημονικής επιτροπής που θα στελεχώσει το Γραφείο Προϋπολογισμού, το οποίο θα παρακολουθεί την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού και των δημοσίων εσόδων και εξόδων.
Τους πήγαν, λέει, τρία πρόσωπα που είχαν επιλεγεί από την επικεφαλής του Γραφείου (ποιος την διόρισε; Όταν την διόρισαν ζητήθηκε η γνώμη τους;) και εκείνοι έπρεπε απλώς να επικυρώσουν, πράγμα το οποίο αρνήθηκαν.
Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Σιγά μην μετατραπούν σε ΑΣΕΠ και αρχίσουν να βλέπουν βιογραφικά. Να μην γίνει, λέει, η επιτροπή «παράρτημα του υπουργείου Οικονομικών».
Τι λέτε καλέ; Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί (με την ψήφο σας) σε παράρτημα του υπουργείου Οικονομικών. Αυτό σας πείραξε; Ολόκληρη η χώρα έχει γίνει (με την ψήφο σας) παράρτημα της τρόικας και εκεί κολλήσατε;
Δεχθήκατε να στέλνει η στατιστική υπηρεσία στοιχεία στην Eurostatχωρίς καν να τα μαθαίνετε πρώτοι εσείς.
Έχετε επικυρώσει, μέσω της Επιτροπής των ΔΕΚΟ, την τοποθέτηση εκατοντάδων καρεκλοκένταυρων με παχυλούς μισθούς (που με την σειρά τους προσλαμβάνουν δεκάδες συμβούλους, επίσης με παχυλούς μισθούς), τους οποίους σας κουβάλησαν ως δεδομένους και απαραίτητους οι υπουργοί.
Πιστεύετε ότι όλα αυτά είναι λίγα και δεν αξίζουν τους προπηλακισμούς;
Και το χειρότερο: Από πού κι’ ως πού ο προπηλακισμός ενός ανίκανου είναι ύβρις για την Δημοκρατία; Από πού κι’ ως πού κινδυνεύει το κοινοβουλευτικό πολίτευμα; Από πού κι’ ως πού ταυτίζεται το παρόν πολιτικό προσωπικό με την έννοια της Δημοκρατίας;
Αυτό το θέατρο δεν γίνεται πλέον ανεκτό. Την επόμενη εβδομάδα θα έλθει στη Βουλή προς ψήφιση το Μεσοπρόθεσμό Πρόγραμμα – το οποίο, παρεμπιπτόντως έχει εξελιχθεί στο πιο μυστικό κείμενο της ζώσας μνήμης, σαν τη Συμφωνία του Ραμπουϊγιέ, ένα πράμα.
Θα ψηφιστεί το δεύτερο μνημόνιο; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Αν δεν ψηφιστεί, τότε πέφτει η κυβέρνηση και πάμε αμέσως σε εκλογές.
Αν ψηφιστεί, τότε τα τσαλίμια των τελευταίων ημερών, απλώς θα κάνουν την λαϊκή οργή να ξεχειλίσει.
Και στις δύο περιπτώσεις, για την πατρίδα θα είναι πολύ αργά.
Οπότε, δε υπάρχουν ξερά και χλωρά. Είναι όλα ξερά…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads