10 Ιουν 2011

Ο τελευταίος εκβιασμός του Παπανδρέου

Ο τελευταίος εκβιασμός του Παπανδρέου

Share

Σκηνικό εκφοβισμού και εκβιασμών

Του Κώστα Ροδινού

Χθές είχαμε το ….μνημόσυνο του Μνημονίου Ι.

-Όπως ανακοινώθηκε η καταγεγραμμένη ανεργία βρίσκεται στο 16,2%. Πρόκειται για …ρεκόρ! Πάνω από τις 800 χιλιάδες οι άνεργοι με πιθανό το εφιαλτικό σενάριο μέχρι το τέλος του έτους να φτάσουν στο 1.00.000! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία, την κοινωνική συνοχή και τα ασφαλιστικά ταμεία.

-Η ύφεση και για το 2011 θα υπερβεί το 4% (3.8% εκτιμά η τρόικα, αλλά πότε έπεσαν μέσα;), εξέλιξη που καθιστά σχεδόν βέβαιη την αποτυχία όλων των δημοσιονομικών στόχων του προϋπολογισμού.

-Όσον αφορά στο έλλειμμα: «Στον προϋπολογισμό του 2011 η κυβέρνηση έθεσε ένα και μοναδικό στόχο: να μειώσει το έλλειμμα κατά τρεις μονάδες του ΑΕΠ, δηλαδή κατά 6,8 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση ωστόσο έχει ανακοινώσει επισήμως πως θέλει να επιβάλει πρόσθετα μέτρα για να συγκεντρώσει 6,4 δισ. ευρώ. Απόκλιση δηλαδή από τον στόχο κατά 100%. Η αποτυχία είναι καθολική». Αυτά τα είπε χθές στη Βουλή ο κ. Φλωρίδης!

Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό τοπίο:

-Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αποδοκίμασαν τόσο έντονα τον κ. Παπακωνσταντίνου, που ισοδυναμεί με άρση της εμπιστοσύνης. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του, θα είχε ήδη παραιτηθεί! Ουσιαστικά η κυβέρνηση δεν έχει υπουργό οικονομικών. Όμως, η …δουλειά έγινε! Οι βουλευτές τα είπαν, η κατάσταση ..εκτονώθηκε προσωρινά. Η ψήφιση του προγράμματος μετατέθηκε, για να στηθεί καλύτερα η παγίδα.

-Ο κ. Σόϊμπλε, ενημέρωσε, εγγράφως, τους ομολόγους του, αλλά και την ΕΚΤ, πως, αν δεν ληφθούν μέτρα, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος μιας «μη ελεγχόμενης χρεοκοπίας».

-Στον κ. Σαμαρά ασκήθηκαν πρωτοφανείς πιέσεις και του έγιναν άκομψες υποδείξεις να φανεί ….«συνεργάσιμος»!

-Η τρόϊκα, με την πολυαναμενόμενη έκθεση της, διαπίστωσε «μεταρρυθμιστική κόπωση από το τέλος του 2010»! Δηλαδή το πρώτο εξάμηνο του 2011 πάει χαμένο!

-Στην ίδια έκθεση μας …απειλεί ότι η 5η δόση βρίσκεται στον αέρα, εκτός εάν…(υπενθυμίζουμε ότι μόλις πριν λίγες ημέρες ο κ. Παπακωσταντίνου μας διαβεβαίωνε ότι «δεν υπάρχει θέμα με την 5η δόση!»

Μετά από όλα αυτά, στο τέλος της ημέρας, ο κ. Γιούνκερ επανέλαβε στερεότυπα ότι λύση είναι η «αυστηρή εφαρμογή του μνημονίου και η συναίνεση»! Τους θέλουν όλους συνυπεύθυνους για να μην υπάρχει αντίδραση!

Το σκηνικό του εκβιασμού

Είναι προφανές ότι ο κ. Παπανδρέου, σε συνεργασία με την τρόικα, στήνουν ένα πρωτοφανές σκηνικό εκβιασμού του πολιτικού κόσμου της χώρας και εκφοβισμού της κοινής γνώμης.

Θέλουν να περάσει, πάση θυσία, το Μεσοπρόθεσμό! Και για να το πετύχουν δεν υπολογίζουν τίποτα. Απειλούν, εκβιάζουν, νουθετούν, απαιτούν.

Δείτε τώρα τι σχεδιάζουν. Με το πρόσχημα ότι δεν βγαίνουν οι ημερομηνίες, η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου μετατίθεται για το τέλος του μηνός. Εν τω μεταξύ:

-Στις 20 Ιουνίου συνεδριάζει το Εurogroup για να αποφασίσει το νέο πακέτο δανεισμού, το οποίο θα καλύπτει την τριετία 2012-2014.

-Στις 23-24 Ιουνίου συνέρχεται η Σύνοδος Κορυφής, όπου αναμένεται να εγκριθεί το νέο πακέτο.΄

Αυτό θα συμβεί υπό την προϋπόθεση ότι θα ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο που αναμένεται να εισαχθεί στη Βουλή στις 28 Ιουνίου!

Εν τω μεταξύ, όλο αυτό το διάστημα, θα συντηρούνται τα σενάρια καταστροφής. Θα ασκείται φοβερή ψυχολογική πίεση και στους βουλευτές και στο λαό. Το Μεσοπρόθεσμο θα μοιάζει με ένα πρόγραμμα σωτηρίας που θα μας …γλυτώσει από την καταστροφή!

Μετά τη Σύνοδο Κορυφής, ο κ. Παπανδρέου θα επιστρέψει στην Ελλάδα ….νικητής και τροπαιούχος και ευθέως θα θέσει το δίλλημα: “εγώ σας …έσωσα, αλλά πρέπει και εσείς να κάνετε κάτι: Αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, τότε δεν εκταμιεύεται η 5η δόση, ούτε εγκρίνεται το νέο πακέτο δανεισμού για την περίοδο 2012-2014!”

«Ψηφίζετε το Μεσοπρόθεσμο ή πτωχεύουμε!’

Ποιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος θα αναλάβει το βάρος να μην το ψηφίσει;

Είναι να απορείς..

Ειλικρινά, είναι να απορεί κανείς με την επιμονή τους! Εξακολουθούν να επιμένουν σε μια συνταγή που οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί;

Μήπως, έχει δίκιο ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Πάρις Κουκουλόπουλος, που χθές είπε, επί λέξει, στην εκπομπή του Αντένα «Καλημέρα Ελλάδα» : ”Έχουν συμφωνήσει να γίνει χρεοκοπία σε 3-4 χρόνια“ μεταφέροντας το χρέος σε θεσμικούς επενδυτές;» «Η μεταφορά του χρέους», είναι η φράση κλειδί. Ουδείς τον διέψευσε.

Μήπως έχει δίκιο η Wall Street Journal, που έγραφε τη Δευτέρα ότι η «Ελλάδα πωλείται φθηνά και η Γερμανία αγοράζει»; Γιατί αν κρίνουμε από το ότι η DT απέκτησε το 10% του ΟΤΕ, αντί μόλις 400 εκατομμυρίων ευρώ (η κυβέρνηση Καραμανλή είχε πωλήσει το 30% αντί 4 δις ευρώ), ενώ μεθοδεύεται εντός του 2011 και η πώληση του ΟΠΑΠ, τότε βρίσκεται σε εξέλιξη ένα σχέδιο ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας έναντι ευτελούς τιμήματος.

Μήπως τελικά έχει δίκιο Στίγκλιτς, που σημείωνε χθές με άρθρο του στην Project Syndicate. «Η ΕΚΤ θα έπρεπε να προτάσσει το γενικό συμφέρον έναντι του κέρδους των τραπεζιτών και των επενδυτών. Οι άνθρωποι θα πρέπει να τίθενται σε προτεραιότητα και όχι οι μέτοχοι των τραπεζών και οι επενδυτές»; Μήπως τελικά όλα γίνονται για να σωθούν οι τράπεζες;

Συμπέρασμα: Αν το Μνημόνιο Ι ήταν καταστροφικό, το Μνημόνιο ΙΙ θα είναι τραγωδία. Τα αποτελέσματά του θα είναι δραματικά για την κοινωνία , την οικονομία, αλλά και την εθνική μας υπόσταση. Θα το επιτρέψουμε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads