8 Μαρ 2010

Επιστολή ΑΣΠΕ στον κ.Πρωθυπουργό για το Φορολογικό και για τους διορισμούς πολυτέκνων εκπαιδευτικών

Αρ. Πρωτ. 72
                                    Αθήνα, 8/3/2010

Εξοχότατο

Κύριο Γιώργο Παπανδρέου

Πρωθυπουργό

Μέγαρο Μαξίμου

Ηρώδου Αττικού 19, Τ.Κ. 10674

         Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε,

         γνωρίζοντες την ευαισθησία σας για τις πολύτεκνες οικογένειες, μετά και το θερμό και εγκάρδιο χαιρετισμό που μας απευθύνατε πριν λίγο καιρό κατά την ημέρα εορτασμού της πολύτεκνης οικογένειας ότι: «…Η νέα κυβέρνηση δεν θα αρκεσθεί σε αποσπασματικά μέτρα, αλλά θα προχωρήσει άμεσα σε ολοκληρωμένες και οριζόντιες πολιτικές, στο σπίτι, στο σχολείο, στην εργασία, στην κοινωνία. Πολιτικές, οι οποίες θα αντιμετωπίζουν τις ανάγκες της πολύτεκνης οικογένειας, αλλά παράλληλα θα δίνουν κίνητρα και θα ενθαρρύνουν τα νέα ζευγάρια να μεγαλώσουν όχι όσα παιδιά μπορούν, αλλά όσα παιδιά θέλουν

        Αναγκαζόμαστε να προσφύγουμε σε εσάς και να ζητήσουμε τη παρέμβασή σας, καθότι:

      1. Με το νέο φορολογικό νόμο πλήττεται η πολύτεκνη οικογένεια.

        Ενώ το Σύνταγμα αναφέρει ρητά ότι: «Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους», οι πολύτεκνοι, χρόνια τώρα, φορολογούνται βαρύτατα, αφού το κατά κεφαλή φορολογητέο τους εισόδημα είναι πολλές φορές κάτω από τα όρια της φτώχειας!

        Και στο κατεπείγον φορολογικό νομοσχέδιο πλήττονται ανελέητα οι πολύτεκνοι, αφού με τις περικοπές του δώρου Πάσχα, επιδόματος αδείας, δώρου Χριστουγέννων προβλέπεται περικοπή κατά 30% για τον άγαμο και η ίδια περικοπή κατά 30% για τον πολύτεκνο με 4, 5, 6, 10 κ.λπ. παιδιά!

Το ίδιο γίνεται επίσης και στη μείωση κατά 12% στα επιδόματα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Πάλι στην ίδια μοίρα ο άγαμος και ο πολύτεκνος! Τα παιδιά είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Δεν έχουν ανάγκες για τροφή, ένδυση, βιβλία, ….

Ακόμα, στην ίδια μοίρα τίθενται άγαμοι και πολύτεκνοι και στα μεγάλα εισοδήματα της έκτακτης εισφοράς!

Έτσι συνεισφέρουν όλοι ανάλογα με τις δυνάμεις τους;

         Και μόνο η αύξηση του ΦΠΑ κατά 2% σε όλα τα είδη θα επιφέρει μεγάλο κόστος στους πολυτέκνους, αφού έχει υπολογισθεί ότι μια 4-μελής οικογένεια (δηλαδή με 2 παιδιά μόνο) θα έχει επίπτωση 600 ευρώ ετησίως.  Η σημαντική αυτή αύξηση του ΦΠΑ σε ένδυση – υπόδηση κ.λπ παιδικά προϊόντα πλήττει κυρίως τους πολυτέκνους.

Εάν συνυπολογίσουμε και τις περικοπές στα επιδόματα και στα δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων κ.λπ, είναι προφανές ότι η επιβάρυνση είναι πολύ μεγάλη και αναλογικά μεγαλύτερη για τις πολύτεκνες οικογένειες, περισσότερο από δύο – τρεις μηνιαίους μισθούς ενός μέσου δημοσίου υπαλλήλου!

         Είναι δυνατό να επιβιώσει έτσι μια πολύτεκνη οικογένεια;  Σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οικογένειες με πολλά παιδιά στηρίζονται από την Πολιτεία, μέσω των ισχυρών κοινωνικών υποδομών αλλά και των πλουσιοπάροχων επιδομάτων τέκνων, στην Ελλάδα δυστυχώς οι πολύτεκνοι με τα εξαγγελθέντα μέτρα, οδηγούνται στη φτώχια και την εξαθλίωση!

Πού είναι η ειδική μέριμνα του Κράτους για την πολύτεκνη οικογένεια όπως επιτάσσει το Σύνταγμα;

         Κύριε Πρόεδρε, ζητούμε:

§         να εξαιρεθούν οι πολύτεκνοι Δημόσιοι Υπάλληλοι, από αυτά τα μέτρα λιτότητας και εξαθλίωσης, γιατί   οι πολύτεκνοι είναι οι μόνοι που δεν φταίνε για την κατάντια του τόπου και κάνουν τα πάντα για την πραγματική ανάπτυξη και ουσιαστική αναγέννηση της Χώρας μας. Είναι γνωστό ότι η μείωση του πληθυσμού μιας χώρας, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι δείκτης οικονομικής ύφεσης και όχι ανάπτυξης.

§         να στηριχθούν οι πολύτεκνες οικογένειες, οι οποίες με τα οικονομικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν, ωθούνται στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό! Είναι επείγον να υπάρξει μεγαλύτερη φορολογική απαλλαγή από το γελοίο ποσό των 1000 ευρώ που προβλεπόταν έως τώρα για κάθε παιδί από το 4ο και για κάθε επόμενο, διότι εάν η Ελλάδα μείνει χωρίς πολύτεκνες οικογένειες, τότε θα έχει η ίδια επιλέξει την αυτό-εξαφάνισή της!

       2. Με τα εξαγγελθέντα μέτρα της Υπουργού Παιδείας κ. Άννας Διαμαντοπούλου για την Παιδεία, ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις για το διορισμό των πολυτέκνων εκπαιδευτικών, βαδίζουν προς κατάργηση.

         Ειδικότερα για τους πολύτεκνους η υποχρέωση επιτυχίας στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, με δεδομένη την αντικειμενική τους στενότητα σε χρόνο και χρήμα, που είναι απαραίτητα για την προετοιμασία και τα φροντιστήρια, ισοδυναμεί με αποκλεισμό. Δεν είναι δυνατόν αυτοί που έχουν κάνει τα πάντα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, να τιμωρηθούν χάνοντας νόμιμα και συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά τους διότι κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν τις αιτίες ύπαρξης του προβλήματος. Οι εκπαιδευτικοί  που βασίστηκαν σε νομοθετημένες διαδικασίες της Πολιτείας,  προγραμμάτισαν την οικογενειακή και επαγγελματική τους ζωή και από 2 και 3 παιδιά, που είχαν, είτε ήδη απέκτησαν - χωρίς όμως να προλάβουν την καταληκτική ημερομηνία της προηγούμενης εγκυκλίου διορισμού πολυτέκνων εκπαιδευτικών - είτε περιμένουν  το 4ο τέκνο τους - οι  μητέρες βρίσκονται σήμερα στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης τους - και αναμένουν το καλοκαίρι που μας έρχεται να τύχουν των όποιων ευεργετημάτων έχει μέχρι σήμερα νομοθετήσει γι’ αυτούς η Πολιτεία.

       Και αναρωτιούνται:

       Ι.      Ποιά η συνέχεια και η αξιοπιστία της Πολιτείας;

       ΙΙ.     Είναι δυνατόν να καταργούνται οι νόμοι και οι αποφάσεις, που αποσκοπούν στη ενθάρρυνση των γεννήσεων και  που λαμβάνονται στα πλαίσια του άρθρου 21 παρ. 2 και 5 του Συντάγματος για την προστασία των πολυτέκνων και την άσκηση δημογραφικής πολιτικής;

       ΙΙΙ.    Τι παράδειγμα δίνει η ίδια η Πολιτεία  όταν δεν σέβεται τις αποφάσεις που λαμβάνει και μεταβάλει συνεχώς το εργασιακό περιβάλλον και τις λοιπές συνθήκες που ζουν οι πολίτες;

       IV. Ξεχάστηκε η απόφαση της διακομματικής επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό του 1993;

       Κύριε Πρόεδρε, ο νόμος 3255/2004  λειτούργησε με καθαρά δημογραφικά κίνητρα. Ένας νόμος που δίνει στον πολύτεκνο εκπαιδευτικό το διορισμό του κοντά στην οικογένειά του μόλις αποκτήσει το 4ο του παιδί, έτσι ώστε να έχουμε οικογένειες ενωμένες και αγαπημένες! Συγχρόνως ο διορισμός αυτός έφερε αφενός Εκπαιδευτικούς με αρχές και αξίες στα σχολεία  και αφετέρου έδωσε  νέες γεννήσεις στην πατρίδα μας.  Έτσι φθάσαμε να έχουν διορισθεί μέχρι τώρα στην εκπαίδευση με αυτό το νόμο, πάνω από 3.500 πολύτεκνοι εκπαιδευτικοί,  που σε ποσοστό άνω του 80% είναι νέοι πολύτεκνοι.

Σημειώνουμε επίσης ότι κατ΄ επανάληψη έχει κριθεί από το ΣτΕ ότι: «δεν είναι συνταγματικά ανεκτός ο περιορισμός ή η υποβάθμιση της παρεχομένης στους πολυτέκνους ειδικής φροντίδας, άνευ αποχρώντος λόγου».  Τέτοιος λόγος δεν υπάρχει, όταν μάλιστα σήμερα η χώρα μας βρίσκεται σε τροχιά δημογραφικής κατάρρευσης και οι πολύτεκνες οικογένειες αποτελούν εστία αντιστάσεως. Το δε μέτρο αυτό, που σωστά το ΠΑΣΟΚ είχε  πρώτο νομοθετήσει με το νόμο  3027/2002,  δεν έχει κανένα κόστος για το Κράτος και είναι αποτελεσματικός, αποτελεί δε δημογραφικό κίνητρο και κτυπά την ανεργία των πολυτέκνων.

        Η ΑΣΠΕ, στηρίζει τη ρήση της κ. Υπουργού Παιδείας: «πρώτα ο Μαθητής»,  όμως  παράλληλα πρέπει  να ληφθούν και μέτρα για να υπάρξουν αυτοί οι Μαθητές και ένα τέτοιο μέτρο, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, είναι η διατήρηση της πρόνοιας του ν.3255/2004 για το διορισμό των πολύτεκνων εκπαιδευτικών, καθότι για πρώτη φορά μετά το 1981 η μεταβολή του αριθμού των παιδιών κάτω των 5 ετών είχε θετικό πρόσημο το 2004(έτος που εφαρμόσθηκε το μέτρο διορισμού του ν.3255/2004) και συνεχίζει να αυξάνεται με ρυθμό 2% κατά το 2007,  1,64% το 2008 και  2,48%  το 2009.

        Κύριε Πρόεδρε, το κοινωνικό Κράτος αποτελεί θεμελιώδη αρχή του Συντάγματός μας και του ΠΑΣΟΚ, προάγει την κοινωνική δικαιοσύνη, ενώ η απασχόληση κοινωνικά ευπαθών ομάδων όπως οι πολύτεκνοι αποτελεί πρόκληση τόσο για τη φύση όσο και για την ποιότητα της Δημοκρατίας.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Για την ΑΣΠΕ

Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας

Βασίλειος Θεοτοκάτος Εμμανουήλ Χρυσόγελος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads