5 Σεπ 2010

Εγκύκλιος 5/2010 - Πολυτεκνικά επιδόματα

Αρ. Πρωτ. 199
Αθήνα, 2/9/2010

Προς

όλες τις Πολυτεκνικές Οργανώσεις-

Μέλη της ΑΣΠΕ

Εγκύκλιος 5/2010

ΘΕΜΑ: Πολυτεκνικά επιδόματα

ΣΧΕΤ. Το, από 16-8-2010 Δελτίο Τύπου της ΑΣΠΕ

Αγαπητοί Συνάδελφοι.

Αναφορικά με το εν θέματι αντικείμενο, σας γνωρίζουμε τα παρακάτω:

1. Διέρρευσε στον τύπο και τα ΜΜΕ ότι η Κυβέρνηση σχεδιάζει την «ανακατανομή» των οικογενειακών επιδομάτων, του επιδόματος του τρίτου παιδιού και των πολυτεκνικών επιδομάτων, με εισοδηματικά κριτήρια, προκειμένου να ενισχυθούν δήθεν οι οικονομικώς ασθενέστεροι.

Προκειμένου να αποτραπεί η πρόθεση της Κυβερνήσεως να επαναφέρει το μέτρο των εισοδηματικών κριτηρίων για τη χορήγηση των πολυτεκνικών επιδομάτων, η ΑΣΠΕ απέστειλε προς όλους τους Κυβερνητικούς παράγοντες και τα Μ.Μ.Ε το προσηρτημένο δελτίο τύπου.

2. Για να μην εμπλακούν οι πολύτεκνες οικογένειες, για μια ακόμη φορά, σε δικαστικούς αγώνες, για ένα μέτρο που ενδεχομένως προτίθεται να λάβει η Κυβέρνηση και το οποίο κρίθηκε αντισυνταγματικό και αντιδημογραφικό, επιβάλλεται όλες ανεξαιρέτως οι Οργανώσεις να αποστείλουν επιστολές ή τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας προς τον Πρωθυπουργό και άλλους Κυβερνητικούς ή Τοπικούς Πολιτικούς παράγοντες, στο πνεύμα του δελτίου τύπου που σας αποστέλλεται με την παρούσα.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς,

Για την ΑΣΠΕ

Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας Ο Διευθυντής

Βασίλειος Θεοτοκάτος Εμμανουήλ Χρυσόγελος Χαράλαμπος Παύλος

====================================

Αθήνα, 16/8/2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΑΣΠΕ

Διαρρέεται στον τύπο και στα ΜΜΕ ότι σχεδιάζεται η «ανακατανομή» των οικογενειακών επιδομάτων, του επιδόματος του τρίτου τέκνου και των πολυτεκνικών επιδομάτων, με εισοδηματικά κριτήρια, προκειμένου να ενισχυθούν δήθεν οι οικονομικώς ασθενέστεροι.

Η θέσπιση του επιδόματος του τρίτου τέκνου και του επιδόματος και σύνταξης της πολύτεκνης μητέρας έγινε στα πλαίσια της ασκήσεως δημογραφικής πολιτικής, για να ενθαρρυνθούν οι Έλληνες στην απόκτηση περισσοτέρων παιδιών. Η πατρίδα μας έχει καταντήσει να είναι η τρίτη πλέον γηρασμένη χώρα του κόσμου και έχει μεταβληθεί σ΄ ένα απέραντο γηροκομείο, αφού στην απογραφή του 1961 ο αριθμός των παιδιών ηλικίας μέχρι 14 ετών ανήρχετο σε 2.243.962 δηλ. το 27% του πληθυσμού (που ήταν 8.768.372) και των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών σε 686.654 δηλ. στο 8% του πληθυσμού, το δε 2007 ο αριθμός των παιδιών ηλικίας μέχρι 14 ετών μειώθηκε σε 1.598.684, δηλ. στο 14% περίπου του πληθυσμού (που είναι 11.192.849) και των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών ανήλθε σε 2.082.217 δηλ. στο 19% περίπου του πληθυσμού, πράγμα πού σημαίνει ότι τα παιδιά ηλικίας μέχρι 14 ετών στα 50 αυτά περίπου χρόνια μειώθηκαν κατά 645.278 και οι ηλικιωμένοι οι άνω των 65 ετών αυξήθηκαν κατά 1.395.563!! Αυτή είναι η θλιβερή κατάσταση και δε διαφαίνεται ελπίδα ανατροπής.

Η θέσπιση αυτών των επιδομάτων δεν έγινε για λόγους κοινωνικής πολιτικής, για να ενισχυθούν αυτοί πού ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, αλλά για να γεννηθούν παιδιά και αυτά τα θέλουμε απ΄ όλους και όχι μόνον από αυτούς πού δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Η ίδια η Κυβέρνηση στην αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001 όχι μόνον διατήρησε την διάταξη του άρθρου 21 παρ. 2, πού προβλέπει ότι «πολύτεκνες οικογένειες... έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Κράτος», αλλά προχώρησε ακόμη περισσότερο και θέσπισε με την παρ. 5 του ίδιου άρθρου ότι « Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής, καθώς και η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων αποτελεί υποχρέωση του Κράτους».

Το μέτρο των εισοδηματικών κριτηρίων για τη χορήγηση του επιδόματος τρίτου παιδιού, του επιδόματος και της σύνταξης της πολύτεκνης μητέρας, θεσπίσθηκε το 1997 και απέτυχε. Το Συμβούλιο της Επικρατείας με την 1095 / 2001 απόφασή του θεώρησε αντισυνταγματική την παραπάνω θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων και το ίδιο έγινε από όλα τα Διοικητικά Πρωτοδικεία και Εφετεία της χώρας.

Η επάνοδος σ΄ ένα μέτρο, που έχει χαρακτηρισθεί αντισυνταγματικό, είναι αδιανόητη και απαράδεκτη. Εκτός εάν η Κυβέρνηση στα πλαίσια της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης νομίζει ότι έχει εξασφαλίσει εκ προοιμίου απόφαση ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θ΄ αλλάξει τη νομολογία του. Εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε οφείλει να μας το γνωστοποιήσει ώστε να μην ταλαιπωρούνται εκ νέου και οι πολύτεκνοι με προσφυγές στο ΣτΕ. Θεωρούμε, όμως, ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβαίνει και συνεπώς η Κυβέρνηση έχει χρέος να εγκαταλείψει τα αποτυχημένα πειράματα.

Καλούμε την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει τα σχέδια όλων εκείνων πού θέλγονται από την ησυχία των νεκροταφείων και ενοχλούνται από τις φωνές των παιδιών. Δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται η Κυβέρνηση να εγκαταλείψει πριν την ώρα της την εξουσία, δεν θα της προσφέρει τίποτε μία ακόμη επιδρομή κατά των πολυτέκνων.

Από το Γραφείο Τύπου

της ΑΣΠΕ

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Η πράσινη λαίλαπα έχει επιλύσει το δημογραφικό και δεν έχει ανάγκη τους Έλληνες. Θα προχωρήσει στο καταστροφικό της έργο με τη συνδρομή των ελληνοποιημένων λαθρομεταναστών.

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ!
ΖΗΤΩ Η ΝΕΑ ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ!


http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/02/blog-post_138.html

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads