9 Φεβ 2011

Λοβέρδος και Διαμαντοπούλου πυροβολούν οικογένεια, μητρότητα και πολυτεκνία

 

Ενώ το 1980, ο μέσος όρος της ηλικίας των γυναικών που τεκνοποιούσαν ήταν τα 25 χρόνια, το 1995 ανέβηκε περίπου στα 29 και στις μέρες μας, αναμένεται να έχει ξεπεράσει τα 31 χρόνια.

Επίσης, σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, μέχρι το 2004 οι γεννήσεις στη χώρα μας είχαν φθίνουσα πορεία ενώ στη συνέχεια, μέχρι το 2007, η πορεία των γεννήσεων εμφανίζεται αύξουσα. Όμως, η αύξηση των γεννήσεων για τις ελληνίδες ήταν πολύ μικρότερη σε σχέση με την αύξηση των γεννήσεων στις γυναίκες άλλης εθνικότητας που ζουν στην χώρα μας.

Οι αιτίες των προηγούμενων διαπιστώσεων είναι πολλές και οι συνέπειες, εξίσου πολλές και σημαντικές.

Ας ξεκινήσουμε από αυτά που φαίνονται ως τα λιγότερο ανώδυνα αλλά ίσως είναι τα πιο αποτελεσματικά στην πλύση εγκεφάλου που πραγματοποιείται.

Τα πρότυπα των γυναικών που πλασάρονται ως τα απόλυτα θηλυκά, δεν συμβαδίζουν με το πρότυπο της μητέρας.

Οι λεπτές καλλίγραμμες και με τέλειες αναλογίες γυναίκες, απέχουν από τις παχουλές μέλλουσες μαμάδες που θα φέρουν στον κόσμο το παιδί τους.

Οι δυναμικές, γεμάτες αποφασιστικότητα , γυναίκες που διακρίνονται στον επαγγελματικό στίβο, δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις μιας μελλοντικής μητέρας.

Όμως, η κυριότερη αιτία που οι νέοι άνθρωποι διστάζουν, και τελικά αργούν να δημιουργήσουν οικογένεια και να κάνουν παιδιά, με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι η ανασφάλεια που βιώνουν.

Το πρόβλημα της στέγασης, της μόνιμης και σταθερής εργασίας, των ισχνών οικονομικών απολαβών, της έλλειψης κοινωνικής πρόνοιας για τα παιδιά, καθώς επίσης και η προβληματική λειτουργία των βρεφονηπιακών σταθμών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο μεγάλωμα των παιδιών, δημιουργούν ένα αρνητικό πλαίσιο που λειτουργεί αποτρεπτικά για τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν οικογένεια.

Η πολιτική των επιδομάτων (οικογενειακού και παιδιών) βρίσκεται σε πολύ χαμηλό επίπεδο σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Αγγλία, Βέλγιο κλπ), ενώ οι όποιες διευκολύνσεις και ελαφρύνσεις που υπήρχαν (κυρίως για τις πολύτεκνες και λιγότερο για τις οικογένειες με λιγότερα παιδιά) σιγά σιγά εξαφανίζονται.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο χώρο της παιδείας, οι πολύτεκνοι εκπαιδευτικοί , από το σχολικό έτος 2010-2011, έπαψαν να διορίζονται όλοι (αυτοί οι λίγοι που εμφανίζονταν κάθε χρόνο) και διορίζεται πλέον μόνο ένα ποσοστό από όσους έχουν ενταχθεί στον σχετικό πίνακα, το οποίο ποσοστό καθορίζεται αυθαίρετα.

Ο διορισμός τους, δε, γίνεται μακριά από τον τόπο κατοικίας τους δημιουργώντας ανυπέρβλητα εμπόδια στις οικογένειές τους.

Με την παραπάνω ρύθμιση, συμφωνούσαν και πολλοί συνάδελφοι, μόνιμοι και αδιόριστοι, οι οποίοι έβλεπαν κάποια προνόμια των πολυτέκνων να θίγουν τα προσωπικά τους συμφέροντα (μεταθέσεις, τοποθετήσεις, αποσπάσεις). Βέβαια, οι ίδιοι, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τρέξουν στον αιρετό τους για να «τακτοποιήσουν» την υπόθεσή τους στα πλαίσια του γνωστού πελατειακού συστήματος που επικρατεί στη διοίκηση της εκπαίδευσης.

Αποτελεί κοροϊδία, αν όχι προσβολή, η τελευταία διευκρίνιση του υπουργείου παιδείας, σύμφωνα με την οποία , οι πολύτεκνοι δικαιούνται τις όποιες διευκολύνσεις είχαν στο στα σχολεία που υπηρετούσαν, μόνο αν και τα 4 παιδιά τους φοιτούν στις δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Είναι ντροπή να θεωρούν στο υπουργείο παιδείας ότι μέχρι το παιδί να πάει στο νηπιαγωγείο δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα και προσοχή.

Για τους εκπαιδευτικούς με τρία, δύο ή ένα παιδί, όχι μόνο δεν υπάρχει καμία ευνοϊκή ρύθμιση αλλά με το νέο νομοσχέδιο 3848/2010 του υπουργείου παιδείας, στήνεται, κυριολεκτικά, στον τοίχο, η οικογένεια και η μητρότητα.

Η υποχρεωτική τριετία των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών, έχει φέρει σε απόγνωση όσους έχουν οικογένεια και παιδιά σε σημείο που να σκέφτονται ακόμη και το ενδεχόμενο της παραίτησης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί αυτό των πέντε συναδέλφων που φεύγουν Παρασκευή από την Κω και επιστρέφουν την Κυριακή για να μπορέσουν να δουν παιδιά και οικογένειες. Είναι δυνατόν, όμως , να γίνεται αυτό για μια τριετία; Δεν δικαιούνται αυτοί οι άνθρωποι μια άλλη αντιμετώπιση εκ μέρους της πολιτείας;

Με το νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο, οι μητέρες ανήλικων τέκνων παραμένουν στην εργασία μέχρι και 10 χρόνια παραπάνω σε σχέση με ότι ίσχυε μέχρι πέρυσι.

Ταυτόχρονα, θέτουν εισοδηματικά κριτήρια στα επιδόματα τριτέκνων και πολυτέκνων δίνοντας τη χαριστική βολή στις οικογένειές τους.

Ας αποφασίσουμε επιτέλους ως κοινωνία αν θα προστατεύσουμε τη μητρότητα ή όχι.

Δεν αρκεί να προβλέπεται στο σύνταγμα η προστασία της μητρότητας και της πολύτεκνης οικογένειας αν η ίδια η κοινωνία δεν θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχει αυτή η προστασία.

Όμως τότε να σταματήσει η υποκρισία και τα κροκοδείλια δάκρυα για την υπογεννητικότητα και την ανάγκη καταπολέμισής της.

Ως κοινωνία, όπως στρώσουμε το βράδυ, έτσι και θα κοιμηθούμε.

Δυστυχώς, οι μηδενικοί διορισμοί, η αναξιοκρατία, η πελατειακή και ρουσφετολογική τακτική, δημιουργούν σιγά σιγά τη λογική «να ζήσω εγώ και οι άλλοι ας πεθάνουν».

Κανένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα ισχυριστεί ποτέ ότι κάποιος δημιουργεί οικογένεια και παιδιά για να επωφεληθεί από τα ελάχιστα προνόμια που μπορεί να υπάρχουν. Όμως, δεν μπορεί να επιδοτούνται προϊόντα, υπηρεσίες, επιχειρήσεις και να μην ενισχύεται ή ίδια η δημιουργία της ανθρώπινης ζωής.

Ας αποφασίσει έμπρακτα και η πολιτεία. Θέλει την οικογένεια ή όχι; Θέλει τη μητρότητα ή όχι; Θέλει την πολυτεκνία ή όχι; Ας το κάνει σύντομα γιατί κατάντησαν οι πολύτεκνοι και οι γονείς γενικότερα, να παίζουν το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος.

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads