15 Φεβ 2011

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, δεν υπάρχει...

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, δεν υπάρχει...

Posted by Κωνσταντίνος Feature, Απόψεις, Ελλάδα Πολιτική, Ροή Δευτέρα, Φεβρουάριος 14, 2011

image
Τι να πει κανείς! Το μπάχαλο συνεχώς αυξάνεται, με μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε τα ίδια της τα λεγόμενα. Το ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση ακυβερνησίας έχει γίνει ήδη αισθητό ακόμη και σε στελέχη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρεούλα του εμμένουν να παραμένουν στις θέσεις τους, προκειμένου να εξυπηρετήσουν την αποπληρωμή του χρέους.
Το πιό πρόσφατο "κόλπο" είναι αυτό της πατριωτικής κυβέρνησης που δεν συζητά εκποίηση εδάφους, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο της εκποίησης κρατικών - δημοσίων οργανισμών. Οι κυβερνώντες αρνούνται τα αυτονόητα και απλώς δυσχαιρένουν το αρνητικό κλίμα που ήδη υπάρχει απέναντί τους.
Ο απερίγραπτος κυβερνητικός εκπρόσωπος, προσπαθώντας να ανακρούσει πρύμνα το επερχόμενο πολιτικό τσουνάμι (ακόμη δεν ήρθε τίποτε, περιμένετε και θα δείτε την απίστευτη συνέχεια...) τόλμησε να πει πως δεν δέχεται από την τρόικα να ανακοινώνει το πρόγραμμα της κυβέρνησης!!! Δηλαδή, η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να "αξιοποιήσει" περιουσία του δημοσίου ύψους 50 δισ. € και δεν το αποφάσισε η τρόικα! Βέβαια, μούγκα στη στρούγκα για το τι θα "αξιοποιηθεί" και πως θα γίνει αυτή η "αξιοποίηση". Εμείς, άλλωστε, είμαστε οι χαχόλοι, οι πανηλίθιοι, που απλά περιμένουμε να μας πούνε (όποτε και αν το αποφασίσουν) τι έχει ήδη συμβεί!!!
Κι επειδή πολύ κουβέντα γίνεται για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, κι επειδή προφανώς δεν έχει γίνει αντιληπτό τι σημαίνει αυτό και τι αποτελέσματα θα υπάρξουν στην χώρα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, καλό είναι να το... αναλύσουμε.

Κωνσταντίνος

Αξιοποίηση ή εκποίηση και οριστική τοποθέτηση στην πτώχευση;
Όλα αυτά, που θέλουν οι ξένοι (με συγχωρείτε, που θέλει να τους δώσει η κυβέρνησή μας, αφού το αποφάσισε ο Παπανδρέου και όχι ο Ντερούς ή ο Τόμσεν) για αποζημίωση, είναι επιχειρήσεις, που παράγουν καίριο Εθνικό Προϊόν. Η πώλησή τους θα έχει σαν συνέπεια την σοβαρή μείωση του Εθνικού Προϊόντος, αφού μόνο η φορολογία επί των εσόδων θα μένει στην χώρα.
Αφού λοιπόν ΤΩΡΑ, αδυνατούμε να αποπληρώσουμε, πως θα το πετύχουμε αν δώσουμε τις πιό παραγωγικές επιχειρήσεις μας;
Ακόμα και αν προς στιγμή μειώσουμε το χρέος, θα πρέπει και να μειώσουμε την εσωτερική μας κατανάλωση κατά το εκ των πωληθέντων μειωμένο Εθνικό Προϊόν.
Άρα, θα προκύψει νέο και πάγιο “σφίξιμο του ζωναριού”.
Μοναδική έξοδος είναι η ΑΝΑΠΤΥΞΗ μέσω της ανταγωνιστικότητας. Και με πλήρως απελευθερωμένη αγορά κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Αντίθετα, ο στασιμοπληθωρισμός μας (5,2% τον Ιανουάριο του 2011) μας ρίχνει καθημερινά και χαμηλότερα.
ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ως χώρα, αν ένα μέτρο δεν μας κάνει ξαφνικά ανταγωνιστικούς!
Κάθε οικονομολόγος θα σκεφτόταν την λέξη “υποτίμηση”. Το παράδειγμα της Αργεντινής είναι εκεί και μάλιστα η Πρόεδρός τους, κυρία Κίρτσνερ, σε ομιλία της στον Καναδά, μας υπέδειξε ότι κάνουμε το ίδιο λάθος, που έκαναν και αυτοί όταν, με ΔΝΤ στο σβέρκο, προσπαθούσαν να βγούν από το τέλμα κολλημένοι σε ισοτιμία με το δολλάριο και τελικά πτώχευσαν.
Τώρα βγήκαν από την ισοτιμία, υποτίμησαν, και άρχισαν να ανασαίνουν.

  • Εμείς γιατί καθόμαστε στο ευρώ μέχρο τέλους;
  • Για να μπορέσουμε να πουληθούμε φθηνότερα;

Πηγή

Από πού κι ως που ανέλαβαν υποχρέωση για 50 δισ. €;
Απορούμε με τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Παπακωνσταντίνου.

  • Από που κι’ ως που ανέλαβαν υποχρέωση ότι θα δώσουν στην Τρόϊκα 50 δις ΕΥΡΩ μέχρι το 2015, από πώληση τμημάτων της χώρας;
  • Από πού υπολογίζουν ότι θα τα βρουν;
  • Τι έχουν στο μυαλό τους να πωλήσουν;
Και στο κάτω κάτω αναρωτιόμαστε:
  • Από τη δική τους περιουσία θα τα δώσουν;
  • Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να δεσμεύονται για τέτοια πράγματα ερήμην του λαού;
  • Γιατί δίνουν θάρρος στην Τρόϊκα να πιστεύει ότι ο ελληνικός λαός δεν θα αντιδράσει;
Ο υπάλληλος της ΕΕ κ. Ντερούζ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, όταν τέθηκε ερώτημα για πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα, είπε: «Ναι, έχω ακούσει διάφορες φήμες. Εγώ όμως ξέρω ότι η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να κυβερνήσει για τέσσερα χρόνια!».
  • Σε ποιόν δεσμεύτηκε ο κύριος Παπανδρέου, χωρίς να ρωτήσει το λαό;
  • Γιατί δίνει τέτοιες υποσχέσεις και τέτοιο θάρρος στην Τρόϊκα;
  • Ξέρει ο ίδιος αν θα είναι και αύριο το πρωί πρωθυπουργός;
Δηλαδή, θα πρέπει να μας πει η Τρόϊκα πότε θα διώξουμε τον κ. Παπανδρέου;
Ή είναι δική μας αρμοδιότητα;

Πηγή

Τί πρέπει να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου;
Το συγκεκριμένο ερώτημα σαφέστατα απασχολεί τον πρωθυπουργεύοντα στην Ελλάδα Γιώργο Παπανδρέου, αφού αφορά το ίδιο του το μέλλον, την ίδια του την... ύπαρξη. Έχοντας μείνει μόνος με την παρεούλα του, συνεχίζει να ψεύδεται ασύστολα, να αποφεύγει να αντικρύσει την πραγματικότητα που έχει να κάνει με την διάσωση της χώρας. Σαφέστατα χειραγωγούμενος κινείται σε ατραπούς που πολύ σύντομα θα τον φέρουν μπροστά στις ευθύνες που συστηματικά αποφεύγει.
Μία λύση, που προτείνεται στον αδαή κοσμοπολίτη και ιδεοληπτικό Γιώργο Παπανδρέου, είναι να αρνηθεί μεγάλο μέρος αποπληρωμής του χρέους, χαρακτηρίζοντάς το ως ειδεχθές... Πόσες πιθανότητες έχει να τολμήσει κάτι τέτοιο;
Μία δεύτερη λύση που υπάρχει στο συρτάρι του, είναι να προκηρύξει εκλογές και να δημιουργήσει πλείστα όσα προβλήματα στην χώρα. Πληροφορίες αναφέρουν πως το σκέφτεται πολύ σοβαρά, αφού "κλείσει" κάποιες εκκρεμότητες
Μία τρίτη λύση που διαφαίνεται για τον Γιώργο Παπανδρέου, είναι να αρνηθεί να πληρώσει χρέη προς τράπεζες του εξωτερικού και να αρχίσει να στηρίζει την εσωτερική ανάπτυξη της χώρας, ευελπιστώντας πως οι υγιείς επιχειρηματίες (όχι μέχρι στιγμής οι κρατικοδίαιτοι διαπλεκόμενοι) θα μπορέσουν να γίνουν ανταγωνιστικοί και να βοηθήσουν την ανάπτυξη και άρα την έξοδο της χώρας από την κρίση. Με την μέχρι τώρα τακτική, η λύση αυτή μοιάζει μάλλον καταστροφική για τα σχέδια του πρωθυπουργού της τρόικας.
Μία τέταρτη λύση, είναι να μπει σε ένα αεροπλάνο και να φύγει από τη χώρα, ελπίζοντας πως δεν θα υπάρξει κάποιο "τεχνικό πρόβλημα" κατά την πτήση, που θα τον κατατάξει σαν μόνιμο κάτοικο του βυθού σε κάποια θάλασσα... Αυτή η λύση δείχνει να είναι επικρατέστερη, αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου την αφήνει για την -κυριολεκτικά- τελευταία στιγμή.
Η τελευταία λύση που προβάλει για τον σημερινό ηγέτη της οικονομικής (και πολιτικής) χούντας, είναι να χτίσει κάποια ειδική φυλακή (με πρότυπα Μπέβερλι Χιλς) η οποία θα γίνει η μελλοντική του κατοικία, όταν θα εκπέσει του αξιώματος του ανθύπατου πρωθυπουργού και θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει το Ελληνικό Σύνταγμα (ή ότι θα έχει απομείνει από αυτό). Βέβαια, η λύση αυτή ενέχει κι δύο ρίσκα:
Πρώτον, θα μπορέσει να φτάσει στη δίκη ή θα του συμβεί κάτι μέχρι εκείνη τη στιγμή;
Δεύτερον, θα οριστεί σαν τόπος μόνιμης διαμονής του για το υπόλοιπο της ζωής του το πλούσιο σε ανέσεις σωφρονιστικό κατάστημα που θα έχει φτιάξει;

Κωνσταντίνος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads