26 Φεβ 2011

ΤΟ ΔΝΤ άναψε το πράσινο φως για εκλογές την Άνοιξη;

ΤΟ ΔΝΤ άναψε το πράσινο φως για εκλογές την Άνοιξη;

Από factorx στις 14/02/2011

Share

Ανταπόκριση Ειδικού Συνεργάτη

Ο… “θυμός” της κυβέρνησης Παπανδρέου, όχι επί της ουσίας, αλλά για τα διαδικαστικά γύρω από τους “κανόνες συμπεριφοράς” των εκπροσώπων της Τρόικας υποκρύπτει εκλογικούς σχεδιασμούς, σύμφωνα με αξιόπιστες αναλύσεις. Μάλιστα, από έγκυρο διεθνή αναλυτή και προ της εξελίξεως αυτής, είχε λεχθεί μετά βεβαιότητας πως ο Παπανδρέου βαδίζει την Άνοιξη για εκλογές.

Κατ’ αρχήν, απορρίπτεται κάθετα  η σκέψη που πέρασε από μερικούς ότι ο τρόπος που αντέδρασε η κυβέρνηση ήταν ερασιτεχνικός ή πως τάχα αιφνιδιάστηκε από τους εκπροσώπους της τρόικας. Ο Παπανδρέου έχει γύρω του “μάστορες” της παραπληροφόρησης και προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που δεν αιφνιδιάζονται εύκολα και έχουν ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα αξιοποίησης κάθε ευκαιρίας.

Ποιά ήταν η τεχνηέντως δημιουργηθείσα ευκαιρία στην προκειμένη περίπτωση; Η υποτιθέμενη οργή της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού που για να τον …”κατευνάσει” χρειάστηκε η “παρέμβαση” του γενικού διευθυντού του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν.

Πρόκειται, επιεικώς, περί αστείου”,  γιατί ο Στρος-Καν μέχρι τούδε, έχει “κάνει πολιτικές πλάτες” στον Παπανδρέου και για άλλη μια φορά, τώρα, έκανε ακριβώς το ίδιο και ίσως με τη στάση του να του έδωσε το “πράσινο φως” για να προχωρήσει σε εκλογές “εφ’ όσον χρειασθεί”, ελέχθη από παράγοντα του ΔΝΤ.

Μάλιστα, οι μάστορες της παραπληροφόρησης του περιβάλλοντος Παπανδρέου διέρρεαν, μέσω Ουάσιγκτον, ότι δήθεν την ευθύνη της συμπεριφοράς της τρόικας φέρνει ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα, Ολλανδός    Μπομπ Τράα, εξ ου και η αιτιολόγηση της “αναγκαίας” παρέμβασης του προϊσταμένου του, Στρος-Καν.

Εδώ υπάρχει μια αλήθεια, και η αλήθεια είναι πως ο Ολλανδός δεν είναι διατεθειμένος να “κάνει παιχνίδι” με τους συνομιλητές του στην ελληνική κυβέρνηση. Αυτό ήταν γνωστό εκ των προτέρων, και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, όπως λένε αυτοί που ξέρουν, το επιτελείο του Γιώργου επεδίωξε και κατόρθωσε να τον κρατήσει μακρά των Αθηνών για ενα ασυνήθιστα μεγάλο διάστημα, για να αποφύγει τον στενό έλεγχο της εξέλιξης του προγράμματος διάσωσης.

Τώρα του αποδίδουν ευθύνες για την “συμπεριφορά” της τρόικας είτε για να τον ξεφορτωθούν είτε ως άλλοθι για τους εκλογικούς τους σχεδιασμούς (ΣΣ δείτε και σημερινά δημοσιεύματα κατά του Τράα στον φιλοκυβερντητικό Τύπο, για να μην μας περνάνε για ανόητους).

Στο  ΔΝΤ ούτως ή άλλως από τον περασμένο Οκτώβριο προέβλεπαν πρόωρες- μάλλον φθινοπωρινές- εκλογές γιατί, όπως έχει ειπωθεί, το πρόγραμμα του ΔΝΤ είναι τόσο βαρύ που ουδεμία κυβέρνηση θα μπορούσε να το αντέξει και σίγουρα θα προχωρούσε σε εκλογές, έκτος αν είχε τάσεις αυτοχειρίας.

Το ενδιαφέρον σ’ όλα αυτά τώρα είναι η άμεση αντίδραση του Υπουργού Εσωτερικών Ραγκούση και φερόμενου διαδόχου του Παπανδρέου που θέλησε πρώτος να δώσει το “στίγμα” του στις κυβερνητικές αντιδράσεις κατά της τρόικας. Δεν πρόλαβε, δε, να λαλήσει ο Ραγκούσης και κατά πόδας τον ακολούθησε ο Υπουργός Άμυνας Βενιζέλος, με μια εξ ίσου σκληρή δήλωση κατά της τρόικας, κατά τρόπο που ήθελε να δείξει ότι είναι και αυτός παρών. Τα αυτονόητα παραλείπονται…

Αλλά ο Παπανδρέου, τι σκέφτεται ο Παπανδρέου; Είναι μια δύσκολη συναισθηματικά και ψυχολογικά απάντηση, αλλά το μόνο που μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα είναι πως θέλει να “καθαρίσει” το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα και αυτή ακριβώς είναι η αποστολή του…

Πρώτη του ενέργεια βέβαια το “καθάρισμα” του ΠΑΣΟΚ, γιατί από νεαρή ηλικία, από τότε που μάθαινε την Ελλάδα ως Έλληνας του εξωτερικού, έβλεπε τα “κακώς κείμενα” στη χώρα του πατέρα του και του παππού του, έστω και αν αργότερα, ως Υπουργός Εξωτερικών, συνέβαλε και ο ίδιος σ’ αυτά, με τις ανευ αποδείξεων χορηγίες του στους παρατρεχάμενους του για τις διάφορες αορίστου προορισμού και υποστάσεως Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ( ΜΚΟ ).

Κάτι τέτοιο βέβαια προδικάζει πως ο Παπανδρέου θα πάει νωρίτερα και από τις προβλέψεις του ΔΝΤ για εκλογές. Μέσα στην Άνοιξη, με λίστα σ’ αυτή την περίπτωση.

Και θα πληρώσει η χώρα τα υπέρογκα ποσά για να κάνει ο Παπανδρέου τα “κέφια” του με τις πρόωρες εκλογές;

Αυτό θα εξαρτηθεί από τις διαβουλεύσεις που θα έχει  με τους Αμερικανούς,  γιατί είναι εκείνοι που του έχουν ξεσηκώσει τα μυαλά πως πρόκειται για … διεθνή παίχτη και τους ακούει και ενεργεί κατά τρόπο που προφανώς  πιστεύει πως έχει ως “ιερή αποστολή” να σώσει την Ελλάδα. Και ‘κείνοι, επί του παρόντος τουλάχιστον και για μια 5ετια  τον θέλουν εκεί, εκτός βέβαια αν χρειαστεί να τον στείλουν στον ΟΗΕ νωρίτερα. Αυτό βέβαια μπορεί να επιτευχθεί μόνο με άμεσες εκλογές γιατί με την πάροδο του χρόνου εξανεμίζονται οι προοπτικές του. Όσο περνάει ο καιρός δεν τον ευνοούν οι δημοσκοπήσεις, όπως έδειξε και το πολιτικής σκοπιμότητας πυροτέχνημα του φράκτη στον Έβρο…

Αλλά, όπως λένε, κοντός ψαλμός……

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads