16 Φεβ 2007

Μεγάλη φτώχεια - χαμηλή γονιμότητα στα περισσότερα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15

Του ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*
Στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας έχουμε αναφερθεί σε πολλά άρθρα μας στην «Ελευθεροτυπία». Δημογραφικό, όμως, πρόβλημα υπάρχει και στην Ευρωπαϊκή Ενωση των 15 κρατών-παλαιών μελών (Ε.Ε.-15) όσο και στη διευρυμένη των 25 κρατών-μελών (Ε.Ε.-25), δεδομένου ότι με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε. (της Eurostat) η γονιμότητα (ο μέσος, δηλαδή, αριθμός παιδιών ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας) το έτος 2003 στην Ε.Ε.-25 ως σύνολο ήταν μόλις 1,48, ενώ ο απαιτούμενος αριθμός παιδιών για την αναπαραγωγή των γενεών είναι 2,1. Το γεγονός αυτό συνοψίζεται στη φράση που συχνά ακούγεται και γράφεται ότι δηλαδή «Η Ευρώπη γηράσκει».Δημογραφικό πρόβλημα αντιμετωπίζουν όλα, χωρίς εξαίρεση, τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-25. Υπάρχουν, όμως, μεγάλες διαφορές ανάμεσά τους... Στο άρθρο αυτό θα περιοριστούμε στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15. Παρ' όλα αυτά θα πρέπει να σημειώσουμε ότι 5 από τα 10 κράτη-νέα μέλη της Ε.Ε.-25 (Κύπρος, Μάλτα, Εσθονία, Ουγγαρία και Λετονία) βρίσκονταν το 2003 σε καλύτερη κατάσταση από το τελευταίο (σε ό,τι αφορά τη γονιμότητα) κράτος-παλαιό μέλος της Ε.Ε.-15 και μόνο 5 σε χειρότερη (Λιθουανία, Πολωνία, Σλοβενία, Τσεχία και Σλοβακία).Οι διαφορές σε ό,τι αφορά τη γονιμότητα ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15 οφείλονται σε ένα πολύ μεγάλο αριθμό παραγόντων, οι οποίοι είναι δύσκολο να διερευνηθούν δεδομένου ότι ο γράφων δεν διαθέτει ούτε τα μέσα ούτε τον χρόνο που απαιτούνται για τη διερεύνηση αυτή. Είναι, όμως, γνωστό ότι δύο από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που -εξαιτίας των σημερινών οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15- επηρεάζουν σημαντικά τον αριθμό των παιδιών που αποκτούν τα ζευγάρια (ενώ πολλά από αυτά θα ήθελαν να αποκτήσουν περισσότερα) είναι από τη μια μεριά τα περιορισμένα οικονομικά μέσα που διαθέτουν και από την άλλη, τα μέτρα που παίρνει (ή δεν παίρνει) κάθε κράτος (δηλαδή τις κοινωνικές παροχές) υπέρ των ζευγαριών που αποκτούν παιδιά.Ενας δείκτης της έλλειψης των οικονομικών μέσων είναι το ποσοστό της φτώχειας σε κάθε κράτος-μέλος (το ποσοστό δηλαδή του πληθυσμού που έχει εισόδημα χαμηλότερο του 60% του μέσου στη χώρα αυτή). Η Eurostat δίνει στοιχεία για το ποσοστό αυτό τόσο πριν όσο και μετά τις κοινωνικές παροχές. Ο δείκτης που θα χρησιμοποιήσουμε στο άρθρο αυτό είναι το ποσοστό της φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές, δεδομένου ότι αυτός ενσωματώνει και τους δύο παράγοντες που προαναφέρθηκαν. Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία για το δείκτη αυτό από τη Eurostat, είναι του έτους 2003 για τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15. Για τα υπόλοιπα χρησιμοποιήσαμε τα στοιχεία για το πλησιέστερο προς το 2003 έτος.Με βάση τα στοιχεία της Eurostat δίνουμε στον Πίνακα στην 1η στήλη και το ποσοστό της φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές (στη 2η στήλη) για τα 15 κράτη-μέλη και την Ε.Ε.-15 ως σύνολο.Από τον Πίνακα αυτό φαίνεται ότι, το 2003 ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15:-Τη μεγαλύτερη γονιμότητα είχαν η Ιρλανδία και η Γαλλία και τη μικρότερη η Ελλάδα και η Ιταλία, και-Το υψηλότερο ποσοστό φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές είχαν η Ελλάδα και η Ιρλανδία και το χαμηλότερο το Λουξεμβούργο, η Φινλανδία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.Από τα παραπάνω φαίνεται ότι, ενώ η Ιρλανδία και η Ελλάδα έχουν το ίδιο (το υψηλότερο ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15) ποσοστό φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές, η μεν Ιρλανδία έχει τη μεγαλύτερη γονιμότητα, η δε Ελλάδα τη μικρότερη. Η αντίθεση αυτή ανάμεσα στις δυο χώρες έχει, βασικά, σχέση με το γεγονός ότι η Ιρλανδία είναι μια χώρα στην οποία ο καθολικισμός εξακολουθεί να ασκεί μεγάλη επίδραση σε ό,τι αφορά τον αριθμό των παιδιών που αποκτούν τα ζευγάρια (σε αντίθεση με άλλες καθολικές χώρες, όπως π.χ. η Ισπανία ή η Ιταλία) και παρά τη μείωση της γονιμότητας και στη χώρα αυτή την τελευταία 20ετία, η Ιρλανδία δεν έπαυσε να κατέχει την 1η θέση στη γονιμότητα ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15.Αν, όμως, εξετάσουμε τα υπόλοιπα 14 κράτη-μέλη, παρατηρούμε ότι υπάρχει πολύ στενή αρνητική σχέση ανάμεσα στη γονιμότητα και το ποσοστό φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές (όσο, δηλαδή, υψηλότερο είναι το ποσοστό της φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές τόσο χαμηλότερη είναι η γονιμότητα και αντίστροφα). Πιο συγκεκριμένα:-Με εξαίρεση την Αυστρία, όσες χώρες έχουν ποσοστό φτώχειας κάτω από το μέσο ποσοστό της Ε.Ε. - 15 έχουν γονιμότητα πάνω από το μέσο όρο της Ε.Ε.-15 (Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Δανία, Φινλανδία και Γαλλία) ενώ αντίστροφα-Οσες χώρες έχουν ποσοστό φτώχειας πάνω από το μέσο ποσοστό της Ε.Ε.-15 έχουν γονιμότητα κάτω από το μέσο όρο της Ε.Ε.-15 (Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία και Πορτογαλία).Από τα αναλυτικότερα στοιχεία που δίνει η Eurostat σχετικά με το ποσοστό της φτώχειας μετά τις κοινωνικές παροχές, προκύπτει ότι η χώρα μας κατέχει την 1η θέση στο ποσοστό φτώχειας στους απασχολούμενους, δηλαδή στην πολυπληθέστερη ομάδα του πληθυσμού, γεγονός που σημαίνει ότι πολλά νέα ζευγάρια με απασχολούμενους τον ένα ή και τους δύο συζύγους βρίσκονται στην κατηγορία των φτωχών και, κατά συνέπεια, δεν διαθέτουν τα μέσα για να αποκτήσουν τον αριθμό των παιδιών που θα ήθελαν (μερικά από αυτά δεν κάνουν καθόλου παιδιά, άλλα περιορίζονται στο ένα παιδί και η πλειονότητά τους δεν προχωρά πέραν του δεύτερου παιδιού).Με βάση τα ίδια αναλυτικά στοιχεία της Eurostat, τα ποσοστά της φτώχειας είναι ιδιαίτερα αυξημένα στους άνεργους και η χώρα μας, δυστυχώς, κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στην Ε.Ε.-15 στην ανεργία και ιδιαίτερα των νέων και των γυναικών. Και είναι φυσικό οι άνεργοι νέοι και νέες είτε να παραμένουν άγαμοι είτε, όταν παντρεύονται, να μην αποκτούν παιδιά (όχι επειδή δεν τα θέλουν, αλλά επειδή δεν έχουν τα οικονομικά μέσα για να τα αναθρέψουν).Εκτός, όμως, από τους παραπάνω λόγους, η τελευταία θέση της Ελλάδας στη γονιμότητα ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.-15 οφείλεται και στις πολύ χαμηλές κοινωνικές παροχές σε όσους παντρεύονται και κάνουν παιδιά (γλίσχρα οικογενειακά επιδόματα, ιδιαίτερα για το 3ο παιδί και στους πολύτεκνους, ανεπαρκείς βρεφονηπιακοί σταθμοί, μικρές φορολογικές απαλλαγές κ.λπ.).Το υψηλό ποσοστό φτώχειας, εκτός από την αρνητική επίδραση που ασκεί στη γονιμότητα, είναι, φυσικά, καθ' εαυτό, ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα της χώρας μας και οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ή δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι υπάρχει και γι' αυτό δεν το έχουν τοποθετήσει στην κορυφή των προτεραιοτήτων τους. Είναι καιρός τα αρμόδια υπουργεία να αφυπνιστούν και να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπισή του (αύξηση των σημερινών ανεπαρκών κοινωνικών παροχών και καθιέρωση νέων με ανάλογες προβλέψεις στον κρατικό προϋπολογισμό του 2006 και των επόμενων ετών).* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads