18 Φεβ 2007

Το έλλειμμα παιδιών, το μεγαλύτερο της χώρας

Η πρώτη και σοβαρή επίπτωση που έχει ήδη το τεράστιο έλλειμμα παιδιών από Ελληνίδες μητέρες είναι η κατακόρυφη μείωση των μαθητών με Ελληνες γονείς

Του ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*

Στη μέχρι σήμερα αρθρογραφία μας για το δημογραφικό πρόβλημα -παρ' όλο ότι γνωρίζαμε εδώ και αρκετά χρόνια ότι ένας σημαντικός αριθμός γεννήσεων στη χώρα μας ήταν από αλλοδαπές μητέρες (βλέπε σχετικά το άρθρο μας στην «Ελευθεροτυπία» της 24.8.1999 στο οποίο παραθέσαμε στοιχεία από μια δική μας έρευνα το έτος εκείνο)- επειδή δεν υπήρχαν επίσημα στοιχεία γεννήσεων κατά υπηκοότητα της μητέρας, εξετάζαμε το σύνολο των γεννήσεων τα τελευταία χρόνια σε σχέση με το σύνολό τους το έτος 1980, δηλαδή το έτος πριν από την έναρξη της κατακόρυφης πτώσης τους (από 148.000 το 1980 κατολίσθησαν γύρω στις 100.000 τον χρόνο από το 1990 και μετά).
Σε πρόσφατα άρθρα μας -με βάση τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας (ΕΣΥΕ)- εξετάσαμε τις γεννήσεις στο Σύνολο Χώρας κατά υπηκοότητα της μητέρας και τους θάνατους κατά υπηκοότητα του θανόντος στη χώρα μας τα έτη 2004 και 2005 (τα πρώτα για τα οποία υπάρχουν τέτοια στοιχεία) και διαπιστώσαμε ότι από τις 105.655 γεννήσεις το 2004, οι 16.852 ή το 16,0% ήταν από αλλοδαπές μητέρες. Οι θάνατοι αλλοδαπών ήταν λίγοι. Εξαιτίας των διαφορών αυτών, το 2004 οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις των Ελλήνων κατά 14.632 το 2004, ενώ αντίθετα οι γεννήσεις ξεπέρασαν τους θανάτους των αλλοδαπών κατά 15.345 το 2004.
Το 2004, όπως και το 1980, ήταν ένα δίσεκτο έτος. Κατά συνέπεια τα στοιχεία για τις γεννήσεις των δύο αυτών ετών είναι συγκρίσιμα. Με βάση τα στοιχεία της ΕΣΥΕ για τις γεννήσεις κατά υπηκοότητα το 2004 εξετάζουμε στο άρθρο αυτό την έκταση της μείωσης των γεννήσεων από Ελληνίδες μητέρες σε σχέση με το έτος 1980 στις 13 περιφέρειες και στο Σύνολο Χώρας.
Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τις γεννήσεις κατά υπηκοότητα της μητέρας το έτος 1980, κάναμε μια εκτίμησή τους εφαρμόζοντας στον πληθυσμό των αλλοδαπών που βρέθηκε στην απογραφή του 1981 (180.595) τους συντελεστές ανά 1.000 κατοίκους που προκύπτουν από τα στοιχεία της ΕΣΥΕ για τις γεννήσεις κατά υπηκοότητα του 2004 σε σχέση με τον πληθυσμό των αλλοδαπών που βρέθηκε στη χώρα στην απογραφή του 2001 (796.713). Οι γεννήσεις από Ελληνίδες μητέρες προκύπτουν από αφαίρεση των γεννήσεων από αλλοδαπές μητέρες από το σύνολο των γεννήσεων των ετών 1980 και 2004.
Στην πρώτη στήλη του Πίνακα 1 δίνονται οι γεννήσεις από Ελληνίδες μητέρες στις 13 περιφέρειες και στο Σύνολο Χώρας το έτος 1980 και στη δεύτερη στήλη στο έτος 2004. Στην 3η στήλη δίνεται η διαφορά των γεννήσεων και στην τέταρτη στήλη η ποσοστιαία μείωση των γεννήσεων το 2004 σε σχέση με το 1980.
Από την τελευταία γραμμή της τρίτης στήλης του Πίνακα 1 φαίνεται ότι οι γεννήσεις από Ελληνίδες μητέρες το 2004 ήταν πάνω από 55.000 λιγότερες απ' ό,τι το 1980. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο ετήσιο έλλειμμα της χώρας, πολύ πιο σημαντικό από το δημόσιο έλλειμμα, το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών, τα ελλείμματα των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών κ.λπ. Οι πολλές και σοβαρές επιπτώσεις του ελλείμματος αυτού είναι ήδη εμφανείς και οδυνηρές για τον τόπο και, αν η κατάσταση αφεθεί στην τύχη της, προβλέπεται να γίνουν οδυνηρότερες στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον (βλέπε, σχετικά, στη συνέχεια).
Από την τελευταία στήλη του Πίνακα 1 φαίνεται ότι η ποσοστιαία μείωση των γεννήσεων στο Σύνολο Χώρας πλησιάζει το 40%. Το ποσοστό, όμως, μείωσης των γεννήσεων παρουσιάζει μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις περιφέρειες. Πιο συγκεκριμένα από την τελευταία στήλη του Πίνακα φαίνεται πως σε ό,τι αφορά το ποσοστό αυτό:
*Την πρώτη θέση (με τη μεγαλύτερη μείωση γεννήσεων) κατέχει η περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας και ακολουθεί η Ηπειρος, και
*Την τελευταία θέση (με τη μικρότερη μείωση γεννήσεων) κατέχουν το Νότιο Αιγαίο και η Κρήτη.
Ενας από τους λόγους στους οποίους οφείλεται η μικρότερη μείωση των γεννήσεων στο Νότιο Αιγαίο και στην Κρήτη είναι η μεγάλη τουριστική τους ανάπτυξη, εξαιτίας της οποίας υπάρχουν ευκαιρίες απασχόλησης, γεγονός το οποίο επιτρέπει στα νέα ζευγάρια που ζουν ή εγκαθίστανται σ' αυτές να εργάζονται και να κάνουν παιδιά.
Η πρώτη και σοβαρή επίπτωση που έχει ήδη το τεράστιο έλλειμμα παιδιών από Ελληνίδες μητέρες είναι η κατακόρυφη μείωση των μαθητών με Ελληνες γονείς. Η μείωση αυτή φαίνεται ανάγλυφα αν συγκρίνουμε τον μαθητικό πληθυσμό με Ελληνες γονείς στην πρωτοβάθμια (δημοτικά σχολεία) και δευτεροβάθμια (γυμνάσια, λύκεια και τεχνική και επαγγελματική) εκπαίδευση στο σχολικό έτος 2004/05 με το σύνολο του μαθητικού πληθυσμού το σχολικό έτος 1980/81, έτος στο οποίο ο αριθμός των μαθητών με αλλοδαπούς γονείς ήταν αμελητέος. Η σύγκριση αυτή γίνεται στον Πίνακα 2, οι στήλες του οποίου είναι αντίστοιχες του Πίνακα 1.
Από την τελευταία γραμμή του Πίνακα 2 φαίνεται ότι το έλλειμμα παιδιών από Ελληνίδες μητέρες είχε ως άμεση επίπτωση τη μείωση κατά 435.000 (!) των μαθητών με Ελληνες γονείς στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση! Η περίπτωση αυτή έχει ήδη αποτυπωθεί στα δημοτικά και σε πολύ σημαντικό βαθμό στα γυμνάσια. Στα λύκεια δεν υπάρχει μείωση των μαθητών διότι ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός αποφοίτων γυμνασίου συνεχίζει την εκπαίδευσή του στα λύκεια (όχι, όμως, και στα ΤΕΕ, στα οποία υπάρχει μείωση των μαθητών).
Η μείωση των γεννήσεων έχει επιπτώσεις και στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Το γεγονός ότι το δυναμικό αυτό δεν μειώνεται οφείλεται στη μεγάλη αύξηση των μεταναστών, οι οποίοι εισήλθαν στη χώρα μας μαζικά τη δεκαετία του '90.
Επιπτώσεις υπάρχουν και στο ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας, οι οποίες θα αυξηθούν καθώς περνούν τα χρόνια. Η μείωση των γεννήσεων σε συνδυασμό με την αύξηση της μέσης διάρκειας ζωής έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση του δείχτη γήρανσης του πληθυσμού (το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω είναι μεγαλύτερο από εκείνο του πληθυσμού ηλικίας 0-14 ετών). Οι συνέπειες της γήρανσης είναι πολλές και σοβαρές (αύξηση των δαπανών για τις συντάξεις και την ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη καθώς και μείωση του δυναμισμού του πληθυσμού).
Η σημαντικότερη και σοβαρότερη, όμως, επίπτωση της μείωσης των γεννήσεων από Ελληνίδες μητέρες σε συνδυασμό με την αύξηση των θανάτων των Ελλήνων είναι η μείωση του ελληνικού πληθυσμού (η οποία έχει ήδη αρχίσει), με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Ολα τα παραπάνω σημαίνουν ότι δεν βρισκόμαστε πλέον στο παρά 5' αλλά στο και 5' της δημογραφικής κρίσης που μαστίζει εδώ και χρόνια τον τόπο. Για την αντιστροφή της καθοδικής πορείας του ελληνικού πληθυσμού απαιτούνται άμεσα και δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας (δηλαδή η παροχή πολυσχιδούς βοήθειας στα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες για να αποκτήσουν και να αναθρέψουν τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν -βλέπε και το πρόσφατο βιβλίο της Χ. Συμεωνίδου «Οικογένεια και Γονιμότητα στην Ελλάδα» για τη σχετική έρευνα του ΕΚΚΕ). Για την υλοποίηση των μέτρων αυτών πρέπει να διατεθούν όλοι οι αναγκαίοι πόροι. Η ήδη μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη των μέτρων αυτών είναι ασυγχώρητη. Η όποια παραπέρα καθυστέρηση θα είναι εγκληματική.
* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: Αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/02/2007

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads