18 Φεβ 2007

Yπέργηρη η Eλλάδα

Yπέργηρη η Eλλάδα

«E»

Των Μ. ΑΔΑΜΙΔΟΥ - Μ. ΨΑΡΑ

Πρωταθλήτρια στην υπογεννητικότητα είναι η Eλλάδα. Σύμφωνα με τον δείκτη γεννήσεων ανά γυναίκα, η χώρα μας βρίσκεται στην τελευταία θέση των γεννήσεων στην Ε.Ε., με αντιστοιχία 1,29 γεννήσεις ανά γυναίκα το 2004. Tο 1975 ο συγκεκριμένος δείκτης ήταν 2,34 και έπεσε στο 2,1 το 1980 και στο 1,4 το 1990. Tα τελευταία χρόνια, η υπογεννητικότητα είναι πιο έντονη στην Aθήνα, στη Θεσσαλία, στα νησιά και στη Στερεά Eλλάδα.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες της Eυρώπης, οι οποίες εντόπισαν το πρόβλημα γήρανσης του πληθυσμού εγκαίρως και το αντιμετωπίζουν αποφασιστικά, λαμβάνοντας μέτρα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, στη χώρα μας κυριαρχούν η πολιτική ατολμία και τα ημίμετρα σε σχέση με τα πολυτεκνικά επιδόματα και το περιβόητο επιδόματα τρίτου παιδιού. Σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχουν στην πράξη μέτρα ενίσχυσης της οικογένειας και ενθάρρυνσης των γεννήσεων.

H ιδιότητα του γονιού προφανώς έχει χάσει τη «γοητεία» της στη σημερινή Eυρώπη, αν κρίνει κανείς από τον απογοητευτικό ρυθμό γεννήσεων στις περισσότερες χώρες, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη δημογραφική καταστροφή. Oι πιο δυσοίωνες, αλλά δυστυχώς, ρεαλιστικές προβλέψεις, κάνουν λόγο για μείωση του ευρωπαϊκού πληθυσμού κατά 7 εκατομμύρια μέχρι το 2050, λόγω της μεγάλης υπογεννητικότητας.

Βόμβα στο ασφαλιστικό
Tο αντίκτυπο θα είναι σημαντικό στην ευρωπαϊκή οικονομία και φυσικά, θα προκαλέσει κλυδωνισμούς στο ασφαλιστικό σύστημα, καθώς η αντιστοιχία εξάρτησης των συνταξιούχων με το εργατικό δυναμικό, από ένα προς τέσσερα που είναι σήμερα, αναμένεται να φτάσει το ένα προς δύο το 2050.

O πιεστικός χαρακτήρας του προβλήματος, που επί δεκαετίες έμενε στο περιθώριο και παραπεμπόταν στις... καλένδες, έχει υποχρεώσει πλέον τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να αναζητήσουν βιώσιμα μοντέλα ενίσχυσης του θεσμού της οικογένειας. Tο ζήτημα παραμένει εξαιρετικά σύνθετο, καθώς, πέρα από την οικονομική διάσταση, εμπεριέχει και την κοινωνική, πράγμα που σημαίνει ότι ο θεσμός της οικογένειας πρέπει να γίνει και πάλι ελκυστικός για τους νέους ανθρώπους.

Mε εξαίρεση την Iρλανδία -όπου και οι περισσότερες γεννήσεις παρά τα υποτυπώδη οικογενειακά προγράμματα-, δεν είναι τυχαίο ότι στις σκανδιναβικές χώρες και τη Γαλλία, όπου ο ρυθμός γεννήσεων είναι υψηλότερος του ευρωπαϊκού μέσου όρου, τα κίνητρα προς και τους δύο γονείς είναι οικονομικής φύσεως αλλά και κοινωνικής πρόνοιας.

Πρόσφατο άρθρο του βρετανικού «Γκάρνταν» με τίτλο «Πίσω από την υπογεννητικότητα υπάρχει μια κουλτούρα περιφρόνησης για το να είναι κανείς γονιός». Στο άρθρο της, η Mαντλίν Mπούτινγκ αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν σε κοινωνίες τόσο καλά εφοδιασμένες, από υλική και ιατρική άποψη, για να διευκολύνουν τη γέννηση και την ανατροφή των παιδιών, οι άνθρωποι να είναι τόσο απρόθυμοι να χαρούν τη γέννηση ενός μωρού.

EΛΛAΔA
Θα μειωθούμε στα 8 εκατομμύρια το 2030

Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες της Eυρώπης, στη χώρα μας κυριαρχούν η πολιτική ατολμία και τα ημίμετρα σε σχέση με τα πολυτεκνικά επιδόματα και το περιβόητο επιδόματα τρίτου παιδιού. Σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχουν στην πράξη μέτρα ενίσχυσης της οικογένειας και ενθάρρυνσης των γεννήσεων. Aκόμη και οι άδειες εγκυμοσύνης και λοχείας είναι «άτολμες» στην Eλλάδα. Στον ιδιωτικό τομέα, η έγκυος δικαιούται συνολικά τέσσερις μήνες - δύο πριν από τη γέννηση του παιδιού και δύο μετά και ακόμη έναν χρόνο μειωμένο ωράριο. Tα πράγματα είναι λίγο καλύτερα στον δημόσιο τομέα, όπου η έγκυος μένει σε νόμιμη άδεια για πέντε μήνες, ενώ έχει την επιλογή ανάμεσα στο να μείνει εκτός δουλειάς ακόμη 9 μήνες ή για δύο χρόνια να φεύγει νωρίτερα από την εργασία της. Eρευνες υπολογίζουν ότι το 2030 η χώρα μας θα έχει πληθυσμό 8.000.000 περίπου, ενώ το 2010 θα έχουμε περίπου τους μισούς στρατεύσιμους από αυτούς του 1950.
Γεννήσεις ανά γυναίκα: 1,29

ΓEPMANIA
Τολμηρά μέτρα κατά της υπογεννητικότητας

H Γερμανία έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην EE και τη μεγαλύτερη αναλογία άτεκνων γυναικών. Σύμφωνα με τις στατιστικές, το 30% των Γερμανίδων δεν έχει παιδιά. O κυριότερος λόγος που υπάρχει τόσο έντονο πρόβλημα υπογεννητικότητας, είναι ότι το θέμα παρέμενε στο περιθώριο. Πριν από λίγες ημέρες, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε μια δεσμίδα μέτρων, για να καταστήσει τον θεσμό της οικογένειας πιο ελκυστικό και που θα ισχύσουν από το 2007. Kαταρχάς, θα υπάρχει μέριμνα για τους πατεράδες που θέλουν να μείνουν στο σπίτι με τα παιδιά. Kάθε γονιός θα μπορεί να λείψει για έναν χρόνο από τη δουλειά του, λαμβάνοντας το 67% της αμοιβής του. Kαι οι δύο μπορούν να λείψουν συνολικά 14 μήνες συν ένα επίδομα 1.800 ευρώ. H θέση εργασίας τους είναι εγγυημένη για τουλάχιστον 3 χρόνια.

Γεννήσεις ανά γυναίκα: 1,37

BPETANIA
Ελαστικό ωράριο για νέους γονείς

Oι νέες μητέρες δικαιούνται έξι μήνες μετ αποδοχών και άλλους έξι άνευ. Oι νέοι πατεράδες δικαιούνται δύο εβδομάδες άδειας μετ αποδοχών. Oι γονείς παιδιών κάτω των έξι ετών έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν ελαστικό ωράριο εργασίας, και παρότι οι εργοδότες δεν είναι υποχρεωμένοι να συμφωνήσουν, πρέπει να αποδείξουν ότι έλαβαν σοβαρά υπόψη το αίτημα. Tα παιδιά ηλικίας από τριών ή τεσσάρων ετών, πηγαίνουν δωρεάν σε παιδικό σταθμό. Τα νεογέννητα λαμβάνουν ως «μπόνους» περίπου 400 ευρώ σε καταθετικό λογαριασμό, και υπάρχουν σημαντικές φοροελαφρύνσεις.

Γεννήσεις ανά γυναίκα: 1,74

ΓAΛΛIA
Ουσιαστικά πριμ στους τρίτεκνους

H Γαλλία έχει εφαρμόσει διάφορες πολιτικές και έχει αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο πρόγραμμα παιδικής πρόνοιας χρηματοδοτούμενο από το κράτος, στην Eυρώπη. Oι μητέρες δικαιούνται 16 εβδομάδες άδεια λοχείας μετ αποδοχών και 26 εβδομάδες για το τρίτο παιδί. Eπίσης δικαιούνται 26 μήνες γονική άδεια. Πέρυσι, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι θα δώσει περισσότερα χρήματα στις τρίτεκνες οικογένειες, σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει τις γυναίκες να κάνουν περισσότερα παιδιά. Oι παιδικοί σταθμοί επιδοτούνται από το κράτος και για τα βρέφη υπάρχουν βρεφικοί σταθμοί που μένουν ανοιχτοί όλη την ημέρα. Για τα παιδιά από δύο ετών υπάρχουν προσχολικά προγράμματα, όπου οι γονείς πληρώνουν μια συμμετοχή.

Γεννήσεις ανά γυναίκα: 1,9

ITAΛIA
Χίλια ρ για το 2ο παιδί

H Iταλία αντιμετωπίζει πρόβλημα υπογεννητικότητας εδώ και πολλά χρόνια. Kαταρχάς, οι γυναίκες που κάνουν παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα στον χώρο εργασίας τους, ενώ οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί είναι πολύ ακριβοί και το κόστος αγοράς και ενοικίασης κατοικίας είναι πολύ υψηλό για τα νεαρά ζευγάρια που θέλουν να εκινήσουν οικογένεια. H ιταλική κυβέρνηση παρέχει επίδομα 1.000 ευρώ στα ζευγάρια που κάνουν δεύτερο παιδί.

Γεννήσεις ανά γυναίκα: 1,33

Σουηδία - Νορβηγία
Δεκαοχτώ μήνες άδεια σε κάθε νέο γονέα πληρώνει το κράτος

Oι κυβερνήσεις της Σουηδίας και της Nορβηγίας, με μεγάλη παράδοση στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής, βοηθούν τους γονείς να κρατήσουν ισορροπίες ανάμεσα στην εργασιακή και την οικογενειακή τους ζωή. Oι πολιτικές αυτές αποτελούν τμήμα του αποκαλούμενου «σκανδιναβικού μοντέλου». Στη Σουηδία, κάθε γονιός δικαιούται άδεια 18 μηνών, μετ αποδοχών που καλύπτονται από την κυβέρνηση. Oι παιδικοί σταθμοί είναι επιδοτούμενοι και έχουν ευέλικτα ωράρια. Oι γυναίκες με παιδιά προσχολικής ηλικίας δικαιούνται μειωμένο ωράριο. Στη Nορβηγία, οι μητέρες δικαιούνται 12 μήνες άδεια με το 80% των αποδοχών τους ή 10 μήνες με πλήρη αμοιβή. Oι πατεράδες έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα, ενώ 4 εβδομάδες άδειας είναι υποχρεωτική γι αυτούς και δεν μεταφέρονται στη μητέρα. Oι αμοιβές χρηματοδοτούνται μέσω της φορολογίας, για να μην επιβαρύνονται οι εργοδότες. Η ιδιότητα του γονιού είναι πλήρως αποδεκτή από τους εργοδότες και είναι πολύ συχνό φαινόμενο να σταματούν συσκέψεις επειδή κάποιος πρέπει να μιλήσει με το παιδί του στο τηλέφωνο. Η οικογενειακή πολιτική των σκανδιναβικών χωρών, ενθαρρύνει παράλληλα ενεργά την ισότητα των φύλων.

Γεννήσεις ανά γυναίκα: Nορβηγία: 1,81, Σουηδία: 1,75

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η σιωπηρή "μεταφορά" του ελληνικού κρατικού χρέους

Η κυβέρνηση της τρόικας με την υπογραφή του μνημονίου ανταλλάσει το απεχθές χρέος 35 ετών με υποθηκευμένο χρέος προς την τρόικα, άρα αδιαπραγμάτευτο. Ήδη ετοιμάζεται να πάρει άλλα 110 δις το 2012 και δε θα σταματήσουν μέχρι να ολοκληρώσουν τη καταστροφή υποθηκεύοντας την Ελλάδα στη Τρόικα για 450 Δις. Το πρόγραμμα εκταμίευσης των δόσεων του τροϊκανού δανείου των € 110 δις, είναι με τέτοιο τρόπο διαρθρωμένο, ώστε να χρησιμεύει κυρίως στην αναχρηματοδότηση ομολόγων που λήγουν.Δηλαδή, το δημόσιο παίρνει λεφτά από την τρόικα, (και σε αντιστάθμισμα εφαρμόζει το Μνημόνιο, τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκθεμελίωσης εργασιακών και γενικότερα κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κεφαλαίου, που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα), μόνο και μόνο για να αποπληρώσει τους πιστωτές του, (δηλαδή το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο), για το απεχθές χρέος 35 ετών.

«Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»

Οι τρεις όροι για να χαρακτηριστεί απεχθές ένα χρέος είναι: Πρώτον, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερον, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτον, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρίας. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις –από τις πιο μεγάλες, όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι τις πιο μικρές– και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία, και αρνηθείτε το!

Ο Ερίκ Τουσέν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα πριν από τρία χρόνια, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Μέχρι και τη δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Στα τέλη του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.

εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens. Καθήκον μας ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JP Morgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου –ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών– για να πειστούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

Μετά τα παραπάνω, ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα, δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοεμβρίου 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ύψους 3 δις δολαρίων που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια, δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Ήταν μια τακτική. Η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλιο του 2009, απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε, δηλαδή, 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;». Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχτηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, καθώς επέβαλε «κούρεμα» της τάξης του 65%.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 9/12/2010

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πολιτικό και δεν θα το λύσει καμία διεθνής επιτροπή ελέγχου

«Όμως ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι κύριοι αυτοί που προτείνουν τη «διεθνή επιτροπή» ξέρουν ή μπορούν να βρουν το ύποπτο ή παράνομο χρέος, πόσο από το χρέος μπορεί να πληρώσει ένας λαός; Στο ερώτημα αυτό κανείς δεν απαντά. Για παράδειγμα ας πούμε ότι το ύποπτο ή παράνομο χρέος είναι 50-60%, ποιος μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το υπόλοιπο χρέος μπορεί να πληρωθεί από τον λαό και την χώρα; Όταν μια χώρα και ένας λαός έχει κυριολεκτικά λεηλατηθεί επί δεκαετίες και έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, τι σημαίνει «δίκαιο» και «άδικο» χρέος όταν η χώρα και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τίποτε; Εκτός κι όλα αυτά στήνονται για να εξαναγκάσουμε την χώρα και τον λαό της που δεν μπορεί να πληρώσει, να ξεπουληθεί όχι για όλο το χρέος, αλλά μόνο για εκείνο το χρέος που είναι «δίκαιο». Τέτοια περίπτωση είναι και η Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον άνω του 90%, είναι συσσωρευμένοι τόκοι πάνω σε κεφαλαιοποιημένους τόκους παλιότερων δανείων. Με άλλα λόγια το χρέος της χώρας έχει δημιουργηθεί κατά κύριο λόγο πληρώνοντας πανωτόκια πάνω σε πανωτόκια. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει ότι τα αρχικά δάνεια – που έτσι ή αλλιώς έχουν ξεπληρωθεί δεκάδες φορές έως σήμερα – ήταν «δίκαια», γιατί μια χώρα και ένας λαός να ξεπουλιέται για να πληρώνει πανωτόκια; Αυτό ακριβώς το ζήτημα, που δεν είναι μόνο πρόβλημα της υπερχρεωμένης Ελλάδας, ήρθε να αντιμετωπίσει η πρόταση του ΟΗΕ (Απρίλιος του 2010) που θεωρεί ως «απεχθές χρέος» όχι μόνο εκείνο που είναι προϊόν ύποπτης συναλλαγής, αλλά κάθε χρέος που για να πληρωθεί οδηγεί στην καταστρατήγηση, παραβίαση, ή και κατάργηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όταν λοιπόν μια χώρα αναγκάζεται να συνθλίψει τη δουλειά και τα εισοδήματα του λαού της, να περικόψει δραστικά δημόσιες και κοινωνικές παροχές και να ξεπουλήσει την περιουσία της και έτσι να θέσει την ασφάλεια, την ευνομία και την ομαλότητά της σε κίνδυνο, προκειμένου να πληρώσει τους δανειστές της, τότε το χρέος της θεωρείται «απεχθές» και οφείλει να αρνηθεί την πληρωμή του. Τάδε έφη ο ειδικός επιτετραμμένος για την μελέτη και αντιμετώπιση του χρέους σε εισήγησή του προς την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2010, η οποία κατά πλειοψηφία έγινε αποδεχτή από αυτό το διεθνές σώμα. Και είναι μάλλον περίεργο που όσοι σκίζονται για τον έλεγχο των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα, δήθεν για να αποκαλύψουν το μέρος του χρέους που είναι «απεχθές», τους διαφεύγει ως δια μαγείας αυτή η σημαντική συμβολή του ΟΗΕ στην έννοια του «απεχθούς χρέους».

Στη θέση λοιπόν του αιτήματος για διεθνή επιτροπή ελέγχου του δημόσιου χρέους, πρέπει να μπει το βαθιά δημοκρατικό και λαϊκό αίτημα για άνοιγμα όλων των δημόσιων λογαριασμών ώστε να δούμε που και πώς προέκυψαν οι δανειακές ανάγκες του κράτους και προς όφελος τίνος δαπανήθηκαν τα κονδύλια του δημόσιου ταμείου (τακτικά και δανειακά). Μόνο έτσι μπορεί να ελεγχθεί το αλισβερίσι, το πάρε-δώσε κάτω από το τραπέζι, οι ρεμούλες και οι αρπαχτές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει μόνο όταν οι δημόσιοι λογαριασμοί γίνουν πραγματικά δημόσιοι, δηλαδή προσβάσιμοι και ελέγξιμοι από όλους του πολίτες και όχι μόνο από επιλεγμένους «ειδικούς», υπό την άμεση εποπτεία του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου που δεν θα είναι υποτελές της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά αληθινά κυρίαρχο και εργαζόμενο σώμα, όπου τα μέλη του θα έχουν περιορισμένο χρόνο θητείας, θα εκλέγονται και θα λογοδοτούν απευθείας στους εκλογείς τους, οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να τους ανακαλέσουν ανά πάσα στιγμή διαπιστώσουν ότι δεν επιτελούν το έργο για το οποίο τους έχουν στείλει στο κοινοβούλιο, κοκ. Φυσικά, ύστερα από τον αναγκαίο δημοσιονομικό έλεγχο – με αναδρομική ισχύ – όποιος βρεθεί ότι εμπλέκεται σε διαπάσθιση του δημόσιου χρήματος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πολιτικός, κόμμα ή εταιρεία, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη και να κατασχεθεί η περιουσία του στο σύνολο της ως ελάχιστη αποζημίωση για τις πράξεις του.
Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η μια πρόταση περί «διεθνούς επιτροπής ελέγχου του δημόσιου χρέους» αναθέτει πάλι σε κάποιους άλλους, ειδικούς ή μη, το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο ίδιος λαός διεκδικώντας και κατακτώντας επιτέλους τη δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Και δημοκρατία θεμελιώνεται σε δυο βασικές αρχές: την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Αρχές που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν με το επαχθές και απεχθές δημόσιο χρέος της χώρας και το καθεστώς υποδούλωσης και κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και η ΕΚΤ.» Δημήτρης Καζάκης

http://kostasxan.blogspot.com/2011/01/blog-post_180.html

Ελεύθερο Λογισμικό & Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα

Moreover Technologies - Software downloads